تعيين درجه رسايي واج‌هاي زبان فارسي براساس يك مطالعه آكوستيكي و مقايسه آن با مدل پاركر (2008)

رسايي و جنبه هاي مختلف آن علاوه بر تأثير بر ساختار هجا در مواردي مي تواند به عنوان محركِ وقوع براي برخي فرايندهاي واجي و واژ- واجي زبان ايفاي نقش كند. مبناي تحليل رسايي بنياد اين فرايندها در اين است كه ابتدا درجه رساييِ واج هاي زبان به‌صورت سلسله‌مراتبي مشخص شود. براي اين منظور،  ابتدا با توجه به بنيان هاي نظري ارائه‌شده پيرامون رسايي، جدول سلسله‌مراتب رسايي واج هاي زبان فارسي به‌صورت يك فرضيه مطرح شد. سپس براساس روش تحقيق پاركر(2008) همه 23 همخوان زبان فارسي در جايگاه آغازه و در جايگاه پايانه هجاي CVC در بافت‌هاي يكسان به كار رفت. 6 واكه زبان فارسي نيز در بين دو همخوان مشترك قرار گرفت. همه داده ها، در قالب جملات حامل توسط 10 گويشور تك زبانه فارسي زبان سه بار خوانده و ضبط شد و توسط نرم افزار پرت تقطيع و اندازه گيري شد. تمامي واج هاي هدف از نظر چهار پارامتر شدت، ديرش، بسامد پايه و سازه اول (با توجه به طبقات آوايي مختلف) اندازه گيري شدند. تحليل آماري داده هاي زبان فارسي و مقايسه آن با نتايج پاركر(2008)  نشان داد كه رسايي واج‏هاي زبان فارسي با مدل وي منطبق است. بدين معني كه شدت مهمترين همبسته فيزيكي رسايي است و براساس آن مدل سلسله‌مراتب رسايي زبان فارسي ارائه شد. به دليل  محدوديت فضا در اين مقاله صرفاً نتايج آماري مربوط به متغير شدت ارائه مي شود.