آواشناسي و واج‌شناسي دره زيروبمي در آهنگ گفتار فارسي

پژوهش حاضر با هدف بهبود بازسازيِ گفتار در زبان فارسي و بررسي افت منحني فركانس پايه بين دو قلۀ زيروبمي در چارچوب نظريۀ خودواحد عروضي آهنگ انجام شده است. دو فرضيۀ اصلي اين پژوهش افت فركانس پايه از طريق وقوع قاعدۀ درون يابي آوايي و يا از طريق وقوع قاعدۀ گسترش نواخت است و پيش بيني مي شود كه فرضيۀ اول پژوهش تأييد شود. داده هاي پژوهش، شامل 45 ساخت پي‌بستي، با توجه به واكدار بودن همخوان ها در تمامي هجاها بين دو قلۀ زيروبمي طراحي شده و فاصلۀ دو قله با افزودن به تعداد هجاهاي بدون تكيه از مقدار صفر تا دو هجا افزايش داده شد. تعداد 1350 داده از 30 گويشور فارسيِ معيار ضبط و جمع آوري شد. اين داده ها در نرم افزار پرات تحليل آوايي شد و نتايج اين تحليل در برنامۀ اس پي اس اس بررسي شد. نتايج تحليل ها نشان داد فاصلۀ قلۀ اول تا درۀ منحني با افزايش تعداد هجاها افزايش يافته كه نشان گر برهم نهادگيِ اين دره با ابتداي هجاي تكيه بر است. اختلاف معنادارِ اين فاصله ميان سه گروهِ داده ها به صورت دوبه دو نيز نشان دهندۀ افزايش آن به نسبت افزايش تعداد هجاهاي بدون تكيه است. همچنين منحني فركانس پايه به‌طور ميانگين براي داده ها رسم شد كه نشان داد اين افتِ ميان دو قله تدريجي است و از طريق وقوع درون‌يابي رخ مي دهد.