دررفتگي كشكك در سگ ها

دررفتگي كشكك يكي از مشكلات رايج ارتوپدي در سگ هاست. هم سگ هاي نژاد كوچك و هم سگ هاي نژاد بزرگ مي توانند درگير بشوند، همچنين اين بيماري در گربه ها نيز ممكن است ديده بشود. دررفتگي به سمت مياني نسبت به سمت جانبي رايج تر است و معمولا در سگ هاي نژاد كوچك تشخيص داده مي شود. دررفتگي كشكك بر اساس شدت تغييرات اتفاق افتاده، به 4 گريد مختلف تقسيم بندي مي شود. دررفتگي كشكك يك اختلال مادرزادي يا وابسته به رشد است، اما مي تواند بطور ثانويه در اثر ضربه ( كه منجر به پاره شدن يا كش آمدن كپسول مفصل و بافت هاي اطرافي و بي ثباتي راني كشككي حاصله) نيز رخ بدهد. تشخيص بر اساس شواهد باليني بي ثباتي كشكك است، اما تصويربرداري تشخيصي نيز براي بررسي ميزان بدشكلي هاي استخواني و همچنين تعيين مناسب ترين روش درمان نياز است. علائم باليني مي تواند از يك سگ تا سگ ديگر تفاوت داشته باشد و صرفا تا حدودي مرتبط با ميزان بد شكلي هاي استخواني همزمان مي باشد. لنگش مي تواند پيوسته يا متناوب باشد. درمان جراحي شامل تكنيك هايي است كه در بافت نرم و بافت استخواني قابل انجام مي باشد، اما در بيشتر كيس ها تركيبي از هر دو روش براي اصلاح دررفتگي بكار برده مي گردد. نرخ مشكلات بعد از عمل معمولا پايين است و از جمله متداول ترين مشكلات بعد از عمل دررفتگي مجدد و همچنين مشكلات مربوط به ايمپلنت مي باشد. پيش آگهي درمان بطور كلي مطلوب است و در عمده بيماران، بعد از عمل، اندام به فعاليت طبيعي خود باز ميگردد. اين مقاله به توصيف دررفتگي كشكك در سگ ها، شامل تظاهر باليني، تشخيص و گزينه هاي درماني موجود مي پردازد.