مدل‌سازي رياضي و تجربي شعاع كانال پلاسما در فرايند ماشين‌كاري تخليه الكتريكي به كمك ميدان مغناطيسي خارجي متناوب

امروزه استفاده از سراميك‌ها و آلياژهاي سخت در صنايع پيشرفته باعث شده تا روش‌هاي نويني مانند ماشين‌كاري تخليه ‌الكتريكي به‌منظور كاهش معايب روش‌هاي سنتي براده برداري اين مواد ايجاد شود. اين روش‌ها نيز به نوبه خود داراي ايرادهايي از جمله كيفيت سطح ماشين‌كاري هستند كه در اين مقاله با استفاده از يك ميدان مغناطيسي متناوب خارجي و انجام آزمايش‌هاي عملي بر روي آلياژ سخت اينكونل 718 در رفع تعدادي از آن‌ها تلاش شده است. در اين نوشته براي ايجاد يك ميدان مغناطيسي خارجي با استفاده از جريان متناوب حول منطقه انجام فرايند تخليه الكتريكي يك پيچه هلمهولتز پيشنهاد شده است. در روش سنتي و پيشنهادي، شعاع كانال پلاسما مدل‌سازي رياضي‌-عددي مي‌شود و براي صحت‌سنجي نتايج تئوري، آزمايش‌هاي تجربي تعريف مي‌گردد. مقايسۀ يكنواختي سطح (مورفولوژي) و زبري سطح (Ra) به‌عنوان پارامترهاي اثربخشي بين روش سنتي و روش پيشنهادي در نظر گرفته شده‌اند. كانال پلاسما استوانه‌اي فرض شده است. جهت كنترل زبري سطح از يك زبري سنج استفاده شد. نتايج مدل‌سازي رياضي-عددي كاهش 10% قطر كانال پلاسما را نشان مي‌دهد. طبق نتايج به‌دست‌آمده ميزان زبري سطح در زمان‌هاي ثابت، كاهش يافته است. مبناي صحت‌سنجي روش پيشنهادي، مقايسه پارامترهاي خروجي كيفيت سطح ماشين‌كاري در آزمايش‌هاي تجربي مي‌باشد.