تأثير فلز پركننده بر رفتار مكانيكي اتصال جوش فولاد زنگ نزن به روش جوشكاري قوسي تنگستن -گاز GTAW

اتصال جوش فولاد زنگ نزن SS-316 در صنايع نفت و گاز از اهميت بالايي برخوردار است. در اين تحقيق، جوشكاري فولاد زنگ نزن 316L بـا اسـتفاده از روش قوسي تنگستن - گاز خنثي، با هدف ارزيابي رفتار مكانيكي فلزات پركننده مورد بررسي قرار گرفت. براي اين منظور از سه فلز پركننده ER309L، ER316L و ER309LMo استفاده گرديد. ريز ساختار، آزمون كشش، سختي و مقاومت به ضربه اتصال جوش مورد بررسي و مطالعه قرار گرفت. نتايج ريز ساختار نواحي مختلف جوش نشان داد ساختار جوش سه نوع فلز پركننده مشابه و داراي ساختار آستنيت و فريت دلتا مي‌باشد و تفاوت اندكي در ميزان توزيع فريت دلتا در زمينه آستنيتي وجود دارد. نتايج سختي سنجي نشان داد ميانگين سختي فلز پركننده ER309LMO (205 ويكرز) بيشتر از ميانگين سختي فلزات پركننده ER316L (197 ويكرز) و ER309 (189 ويكرز) بود. همچنين سختي ناحيه متأثر از حرارت اتصال فولاد 316L در هر سه فلز پركننده افزايش داشت. استحكام نهايي اتصال هر سه فلز پركننده بالاتر از 545 مگاپاسكال بود به ‌طوري ‌كه نمونه كششي از محل فلز پايه دچار شكست شد. ميانگين انرژي ضربه (156 ژول) فلز جوش ER316L بيشتر از ميانگين انرژي ضربه (96 ژول) فلز جوش ER309L و ميانگين انرژي ضربه (58 ژول) فلز جوش ER309LMO بود و اين كاهش انرژي ضربه دو فلز جوش ER309 ناشي از ريز ساختار فريت دلتا مي‌باشد. استفاده از فلز پركننده ER316L با طراحي اتصال V به علت بهبود انرژي ضربه، فلز پركننده مناسب‌تري براي اين اتصال مي‌باشد.