مشخصه‌يابي پوشش نانوساختار DLC، ايجادشده به روش PACVD روي استكاني فولادي و ارزيابي رفتار سايشي آن

پوشش‌هاي كربن الماس گون (DLC) به دليل ويژگي‌هاي بي‌نظيرشان، اخيراً در قطعات مربوط به موتور خودروها، به خصوص در قطعات استكاني (يكي از اجزاي اصلي موتور احتراقي) محبوبيت زيادي پيدا كرده‌اند. اصلي‌ترين هدف از استفاده‌ي اين پوشش‌ها، افزايش چسبندگي آن‌ها به سطوح فلزي است تا هم مقاومت در برابر سايش افزايش يابد و هم از فرسايش زدايي تريبولوژيكي جلوگيري كند. به منظور بهبود اين خصوصيات، روش‌هاي متعددي براي رسوب‌گذاري DLC روي فلزات مورد استفاده قرار گرفته كه يكي از آن‌ها، تكنيك رسوب‌گذاري بخار شيميايي تقويت‌شده با پلاسما (PACVD) است. اين روش، امكان كنترل دقيق بر روي ضخامت پوشش‌ها را فراهم مي‌كند و در نتيجه، افزايش عمر قطعات و بهبود كارايي آن‌ها را به همراه دارد. مطالعه‌ي اخير به جنبه‌هاي مختلف اين تكنولوژي و تأثير آن بر كاهش فرسايش، افزايش بازده موتورها و حل مسائل مرتبط با خوردگي سه‌گانه بر فولاد استكاني مي‌پردازد. به عنوان مثال، مشخص شده كه لايه‌هايي مانند Si، SiH، Cr و CrN مي‌توانند سطح صاف و يكنواختي را فراهم كنند كه اين خود به بهبود چسبندگي پوشش‌هاي DLC كمك مي‌كند. در مقابل، وجود لايه‌هايي مانند Ti و TiN ممكن است تأثير منفي بر چسبندگي داشته باشند، زيرا اين عناصر قوياً به يكديگر متصل مي‌شوند و مانع از ايجاد ارتباطات موثر بين پوشش DLC و فولاد مي‌گردند. همچنين، الحاق عناصر غيرفلزي تقويت شده همچون Si، N و F به پوشش‌هاي DLC نيز مي‌تواند عملكرد آن‌ها را در برابر سايش بهبود بخشد و در نتيجه عمر مفيد قطعات را افزايش دهد. اين نشان از پتانسيل بالاي اين فناوري‌ها در صنعت خودروسازي دارد كه قطعاً در سال‌هاي آتي، بهينه‌سازي‌ها و پيشرفت‌هاي بيشتري در اين زمينه مشاهده خواهد شد.