نقش صنايع كارخانه‌اي بر رشد اقتصادي ايران: روش شاخص لگاريتمي ديويژيا

يكي از موضوعات مهم در ادبيات اقتصاد، يافتن بهترين راه‌هاي ارتقا و تقويت رشد و شكوفايي در كشورهاي نوظهور و كم درآمد است. مطالعات گسترده‌اي در اين حوزه وجود دارد كه به طور عمده بر نقش توليد به عنوان موتور رشد تأكيد دارد. از اين رو پژوهش حاضر به بررسي نقش صنايع كارخانه‌اي در رشد اقتصادي ايران و شناسايي محرك‌هاي مختلف در صنعتي شدن و تاثير آن‌ها بر رشد مي‌پردازد. محرك‌ها، شامل تحولات ساختاري(بهره‌وري نيروي كار صنايع كارخانه‌اي و سهم نيروي كار صنايع كارخانه‌اي در كل اشتغال) و مقياس اشتغال است. براي تشخيص محرك‌هاي مختلف صنعتي ‌شدن و تاثير آن‌ها بر رشد، در چارچوب قانون اول كالدور، از روش شاخص لگاريتمي ديويژيا (LMDI) استفاده شده است كه به اين منظور از يك مجموعه داده‌هاي تابلويي مربوط به استان‌هاي ايران طي سال‌هاي 1381 تا 1399 استفاده شده است. به منظور تخمين مدل‌ پژوهش بر مبناي رويكرد داده‌هاي تابلويي پويا، روش اثرات همبسته مشترك پويا به كار گرفته شده است. طبق نتايج، اثر محرك‌هاي تغييرات ساختاري بيشتر از محرك مقياس اشتغال است.