ارزيابي تطبيقي وضعيت سكونتگاه هاي غيررسمي شهري با تأكيد بر مؤلفه هاي رويكرد حق به شهر(مطالعه موردي: محلات كشتارگاه و اسلام آباد 2 شهر اروميه)

مقدمه:  در طي سال هاي اخير رويكرد حق به شهر به مثابه مفهومي موثر در بازتوليد روابط اجتماعي و حق به زندگي، همواره مشاركت شهروندان را در شكل دهي به زندگي روزمره خود محور اساسي خود تعريف مي كند. در اين ميان سكونتگاه هاي غيررسمي با سطح محروميت بالا در دسترسي به خدمات، عملكردها و فعاليت هاي متنوع زندگي شهري، از ملزومات مهم در فرآيند مديريت و برنامه ريزي شهري محسوب مي گردد.هدف:  تحقيق حاضر با هدفي كاربردي و روشي توصيفي-تحليلي در تلاش است تا به ارزيابي تطبيقي محلات مطالعاني از منظر ميزان دسترسي و برخورداري از مولفه هاي رويكرد حق به شهر بپردازد.روش شناسي: روش تحقيق از نظر هدف كاربردي واز نظر محتوي توصيفي-تحليلي وگردآوري بر روش هاي مصاحبه، مشاهده، پرسشنامه است. تحليل آزمون هاي بر اساس نمونه ازگروه هاي متخصصين شهري و شهروندان براساس تكنيك سوارا، فريدمن و ويكور صورت گرفته است.قلمرو جغرافيايي پژوهش:  محلات كشتارگاه و اسلام آباد ۲ شهر اروميه به واسطه اهميت آن، محور مطالعاتي تحقيق را تشكيل مي دهند. يافته ها و بحث:  يافته ها نشان داد مولفه هاي تفاوت در عرضه خدمات عمومي و اثربخشي به ترتيب بيشترين و كمترين سطح اهميت را به خود اختصاص داده است.نتيجه گيري:  همچنين محله اسلام آباد 2 نسبت به محله كشتارگاه در وضعيت مناسب تري در برخورداري از مولفه هاي رويكرد حق به شهر قرار دارد.