تحليل اثرات سياست‌هاي گردشگري در توسعه كارآفريني نواحي روستايي (مطالعه موردي: شهرستان رامسر)

مقدمه:  برنامه‌ريزي و سياست گذاري، جهت توسعه گردشگري روستايي از آن دست اقداماتي است كه در مناطق روستايي مي‌تواند منجر به توسعه آن مكان شود. سياست گذاران حوزه روستايي بايستي با در نظر گرفتن منابع محلي و ظرفيت‌هاي موجود اين مناطق سياست هايي را مورد توجه قرار دهند كه فرايند كارآفريني روستايي را به عنوان مداخله اي راهبردي براي ارتقاي توسعه روستايي تسريع بخشد.هدف: هدف اصلي از انجام اين پژوهش تحليل اثرات سياست‌هاي گردشگري در توسعه كارآفريني نواحي روستايي شهرستان رامسر بود.روش شناسي: روش انجام پژوهش، توصيفي ـ تحليلي انتخاب شد. براي گردآوري اطلاعات از روش پرسشنامه استفاده شد. جامعه آماري پژوهش حاضر، روستاهاي هدف گردشگري در شهرستان رامسر بود. براي نمونه‌گيري نيز از روش تمام شماري استفاده شد و 25 روستاي هدف گردشگري، مورد بررسي قرار گرفت. در مجموع تعداد 150 پرسشنامه توسط كارآفرينان، سرمايه گذاران بخش گردشگري، دهياران و اعضاي شورا روستاهاي نمونه تكميل شد. در اين پژوهش 28 نوع سياست گردشگري در سه بعد زيرساخت‌هاي گردشگري، آموزش و توسعه منابع انساني و بازاريابي و تبليغات گردشگري انتخاب شدند. همچنين تعداد 10 شاخص در زمينه كارآفريني انتخاب شد. با استفاده از تكنيك پرسشنامه ميزان تأثيرگذاري هر سياست بر روي هر يك از شاخص‌ها در قالب طيف ليكرت ارزيابي شد. براي رتبه‌بندي سياست‌ها و تعيين سياست‌هايي كه بيشترين تأثيرگذاري را داشتند، از مدل آنتروپي شانون و مدل تاپسيس استفاده شدقلمرو جغرافيايي پژوهش:  اين مطالعه در نواحي روستايي شهرستان رامسر به انجام رسيد.يافته ها و بحث:  نتايج نشان داد كه سياست‌هاي توسعه گردشگري روستايي در حوزه‌هاي متنوع همچون سلامت، ورزش، غذا و ...با نمره 0.845 بيشترين اثرات را بر كارآفريني نواحي روستايي شهرستان رامسر داشت. سياست‌هاي ارتقاء امنيت در شبكه‌هاي ارتباطي روستايي و همچنين سياست‌هاي ارتقا زيرساخت‌هاي اقامتي در روستاها به ترتيب با نمرات 0.8 و 0.796 در رتبه هاي دوم سوم قرار داشتند. نمرات نهايي بدست آمده از مدل تاپسيس نشان داد كه سياست‌گذاري در حوزه زيرساخت‌هاي گردشگري با نمره 0.706 بيشترين و در زمينه بازاريابي و تبليغات گردشگري نيز با نمره 0.649 در رتبه دوم و نهايتا‌  در آموزش و توسعه منابع انساني با نمره 0.619 در رتبه سوم تاثييرات سياست هاي گردشگري در توسعه كارآفريني نواحي روستايي قرار گرفت.نتيجه گيري: نتايج به طور كلي نشان از تأثيرات بالاي سياست‌هاي گردشگري بر روي كارآفريني در محدوده مورد مطالعه داشت. در اين زمينه مي‌توان سياست گذاري در زمينه زيرساخت‌هاي گردشگري نسبت به دو بعد ديگر تأثيرگذاري بيشتري داشت. بازاريابي و تبليغات گردشگري و آموزش و توسعه منابع انساني نيز از تأثير قابل توجهي برخوردار بودند.