بررسي تاثير آموزش تاب‌آوري بر كاهش بار مراقبتي خانواده‌هاي داراي بيمار مبتلا به اسكيزوفرني

مقدمه: بيماري اسكيزوفرني شديدترين بيماري مزمن روانپزشكي است كه با اختلال در توانايي‌هاي اجتماعي و شغلي همراه است. اين اختلال علاوه بر فرد مبتلا، كل سيستم خانواده را نيز درگير مي‌كند. بار مراقبتي، استرس‌هاي رواني اجتماعي و جسماني است كه در اثر مراقبت طولاني مدت از بيمار به مراقبين وارد مي‌شود و موجب مشكلاتي چون فرسودگي، اضطراب، افسردگي براي مراقبين مي‌گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير آموزش تاب‌آوري بر كاهش بار مراقبتي خانواده‌هاي داراي بيمار اسكيزوفرني انجام شده است. روش: در اين مطالعه نيمه‌تجربي از طرح پيش‌آزمون‌ پس‌آزمون با گروه كنترل استفاده شد. جامعه‌آماري شامل تمام مراقبين بيماران اسكيزوفرنيا مراجعه كننده به بيمارستان روانپزشكي روزبه در شهر تهران در سال 1398 بود. سي و شش نفر از افراد مايل به شركت در مطالعه، پس از گرفتن رضايت كتبي از آنان با روش تصادفي‌ به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. پس از كسر ريزش‌ها، پانزده نفر در گروه آزمايش و هجده نفر درگروه كنترل تا پايان مداخله حضور داشتند. در اين پژوهش از پرسشنامه بار مراقبتي زاريت و پروتكل مداخله، برنامه آموزش مولفه‌هاي تاب‌آوري هندرسون و ميلستسن استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس و نرم‌افزار SPSS انجام گرفت. نتايج: يافته‌ها نشان داد مداخله مددكاري ‌اجتماعي‌گروهي در گروه آزمايش با رويكرد آموزش تاب‌آوري، از نظر آماري تفاوت معناداري با گروه كنترل داشت و مداخله مددكاري ‌اجتماعي‌گروهي توانسته بود نمره كل تاب‌آوري را نسبت به گروه كنترل به‌صورت معناداري افزايش دهد. (P 0/05)  بحث و نتيجه‌گيري: مداخلات گروهي مددكاري اجتماعي كه با هدف افزايش تاب‌آوري در مراقبين بيماران داراي اختلال روانپزشكي انجام مي‌شود، مي‌تواند بر افزايش تاب‌آوري موثر باشد و زمينه را براي ارتقاي كيفيت زندگي اين افراد فراهم كند. نتايج اين مطالعه به مددكاران اجتماعي كمك مي‌كند كه از مدل تاب‌آوري براي بالا بردن سطح سلامت، افزايش عملكرد اجتماعي، اقتصادي و رفاهي و بهبود سطح تحمل مراقبين و براي مراقبت و آموزش و كار با خانواده‌هاي بيماران مبتلا به اختلال اسكيزوفرني استفاده كنند.