بررسي رابطه ساختاري سبك‌هاي فرزندپروري ادراك شده با گرايش به رفتارهاي پرخطر در دانش‌آموزان پسر شهرستان آبيك: نقش واسطه‌اي خودكارآمدي عمومي و سرسختي روان‌شناختي

مقدمه: يكي از ملزومات نهاد‌هاي مختلف جامعه، تلاش و برنامه‌ريزي براي كاهش رفتارهاي پرخطر است؛ زيرا افراد جامعه سلامت جسمي و رواني بهتري خواهند داشت. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه‌ ساختاري سبك‌هاي فرزندپروري ادراك شده با گرايش به رفتارهاي پرخطر با نقش واسطه‌اي خودكارآمدي عمومي و سرسختي روان‌شناختي دانش‌آموزان بود.  روش: روش پژوهش همبستگي از نوع مدل سازي معادلات ساختاري است. جامعه‌آماري پژوهش را هزار و چهارصد و هفتاد و پنج دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه اول مدارس شهرستان آبيك تشكيل داده است. از اين جامعه‌آماري با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي دو مرحله‌اي دويست و بيست دانش‌آموزان پسر به‌صورت تصادفي انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي اقتدار والدين بوري1991، خطرپذيري نوجوانان ايراني‌زاده‌محمدي و همكاران1386، خودكارآمدي عمومي شرر و همكاران1982 و سرسختي روان‌شناختي اهواز1377پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير و روش بوت استرپ استفاده شد.  نتايج: مدل ساختاري سبك‌هاي فرزندپروري ادراك شده با نقش واسطه‌اي خودكارآمدي عمومي و سرسختي روان‌شناختي با گرايش به رفتارهاي پرخطر از برازش مطلوبي برخوردار است. سبك‌هاي فرزندپروري ادراك شده با رفتارهاي پرخطر رابطه مستقيم دارد. سبك‌هاي فرزندپروري با واسطه‌گري خودكارآمدي عمومي با گرايش به رفتارهاي پرخطر رابطه غيرمستقيم دارد. سبك‌هاي فرزندپروري ادراك شده به واسطه سرسختي روان‌شناختي با گرايش به رفتارهاي پرخطر رابطه غيرمستقيم دارد. در مجموع تمامي متغيرها پنجاه و سه درصد از تغييرات گرايش به رفتارهاي پرخطر را پيش‌بيني مي‌كنند. بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌ها پيشنهاد مي‌شود در جهت تقويت مولفه‌هاي فردي همچون خودكارآمدي عمومي و سرسختي روان‌شناختي در نوجوانان توام با آموزش و به‌كارگيري روش فرزندپروري مقتدرانه از سوي والدين مبادرت شود تا بدين صورت اقدامي در جهت پيشگيري از رفتارهاي پرخطر نوجوانان به‌عمل آيد.