تاثير درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ميل به طلاق، نداشتن تحمل بلاتكليفي، عواطف منفي و سرمايه‌هاي عاطفي در زنان آستانه طلاق

مقدمه: تعارضات زناشويي و ميل به طلاق در زنان پيامدهاي مخرب زيادي براي زوجين، خانواده و جامعه به همراه دارد، از اين رو پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ميل به طلاق، نداشتن تحمل بلاتكليفي، عواطف منفي و سرمايه‌هاي عاطفي زنان در آستانه طلاق در شهر اصفهان انجام گرفت.  روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري دو‌ماهه بود. به اين منظور از بين زنان مراجعه‌كننده به دادگستري شهر اصفهان در تابستان 1401، با در نظر گرفتن ملاك‌هاي ورود و خروج، سي نفر به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شده و به‌صورت تصادفي پانزده نفر در هر گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. گروه آزمايش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را طي هشت جلسه‌ گروهي هفتاد و پنج دقيقه‌اي بر اساس بسته درماني هيز2008 دريافت كردند. اما گروه كنترل تا پايان مرحله پيگيري تحت هيچ مداخله‌اي قرار نگرفت. شركت‌كنندگان در پژوهش به پرسشنامه‌هاي تمايل به طلاق روزولت و همكاران1986، نداشتن تحمل بلاتكليفي فريستن و همكاران1994، عاطفه مثبت وعاطفه منفي واتسن و همكاران1988 و سرمايه عاطفي گل پرور1395 پاسخ دادند.  نتايج: نتايج تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ميل به طلاق، نداشتن تحمل بلاتكليفي، عواطف منفي و سرمايه‌هاي عاطفي زنان در آستانه طلاق تاثير معني‌دار 0/001 P دارد و تاثير درمان در مرحله‌ پيگيري نيز پايدار باقي مانده است.(0/001 P)  بحث و نتيجه‌گيري: بنابر نتايج اين پژوهش مي‌توان از درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در بهبود متغيرهاي روان‌شناختي در زنان در آستانه طلاق استفاده نمود.