تجربه تحصيلي در مدرسه و اميد در دانش‌آموزان تحت سرپرستي بهزيستي: يك مطالعه كيفي

پيشگفتار: مدرسه به‌عنوان بافتار تربيتي فراهم آورنده تعاملات آموزشي، اجتماعي و عاطفي است و بر اين اساس پژوهش حاضر باهدف شناسايي نقش تجربه تحصيلي در نگرش اميدوارانه دانش‌آموزان تحت سرپرستي بهزيستي صورت پذيرفت. روش: پژوهش با رويكرد كيفي و به روش پديدارشناختي انجام شد و مطابق با آن بدون هيچ‌گونه دخل و تصرف از سوي پژوهشگر به مطالعه عميق پرداخته شد. مشاركت‌كنندگان شانزده دانش‌آموز، با دامنه سني هشت تا چهارده سال مركز نگهداري شهيد ضرغامي (موسسه خيريه پژوهش حنان) بودند كه به روش نمونه‌گيري هدفمند برگزيده شدند. گردآوري اطلاعات به‌وسيله مصاحبه نيمه‌ساختار يافته انجام پذيرفت و مصاحبه‌ها تا رسيدن به اشباع ادامه يافت. داده‌ها بر پايه رويكرد استراس و گلاسر، طبقه‌بندي و پردازش شدند. يافته‌ها در سه بعد تجربه تحصيلي و نگرش به مدرسه، تجربه تحصيلي و اميد به آينده، تجربه زيسته و اميد به آينده دسته‌بندي شدند. يافته‌ها: يافته‌ها گوياي نقش موثر مدرسه در ساخت نگرش اميدوارانه به تحصيل و شغل در آينده است، تحصيل انگيزه پيشرفت را فراهم كرده و افراد آن را عاملي براي رسيدن به شغل و جايگاه اجتماعي، ارتباط با افراد از جمله معلم و همسالان و مستقل شدن در آينده مي‌دانند. همچنين در نگرش دانش‌آموزان تحت سرپرستي بهزيستي مدرسه فرصت اجتماعي دوست‌يابي است. پي‌آمد: تعاملات آموزشي با معلمان توانسته است منجر به تعلق عاطفي در دانش‌آموزان شود و تجربه تحصيلي در مدرسه به‌منزله راهي براي رسيدن به اهداف و آرزوها و جبران كاستي‌ها در زندگي قلمداد گردد.