ابعاد و مولفه‌هاي موثر بر ارتقاء توان پهپادي

مقدمه: پرنده‌هاي بدون سرنشين، چه مسلح و چه غيرمسلح، بدليل مزيت‌هاي راهبردي آنها (توجيه اقتصادي، رادارگريزي، بدون سرنشين بودن، ريسك كمتر در عمليات‌هاي خطرناك) و همچنين تنوع كاربري آن نقش مهمي در بهره‌گيري از فناور‌ي‌هاي پيشرفته نظامي بازي مي‌كنند. به همين دليل صنعت ساخت و بهره‌گيري از هواپيماهاي بدون سرنشين كه از پيشرفته‌ترين صنايع است و در لبه تكنولوژي روز دنيا قرار دارد، در بين كشورهاي پيشرو و صاحب علم و فناوري جايگاه بسيار ويژه‌اي يافته است.روش كار: روش اجراي پژوهش حاضر از نظر ماهيت از نوع روش كيفي و از نظر هدف اكتشافي است و از مدل تدوين الگو و گونه‌شناسي در آن استفاده شده است تا به ارائه مدلي كاربردي و جامع براي افزايش توان پهپادي دست يابد. در اين پژوهش، داده‌هاي كيفي بدست آمده از مطالعه نظريات، كتب و مقالات مربوط به افزايش قدرت هوايي و توان پهپادي، كدگذاري وطبقه‌بندي شد.يافته ها و نتيجه گيري: سيستم پهپادي كشور در حال حاضر نيازمند استفاده از مدلي مناسب بر پايه تحقيقات و پژوهش‌هاي دقيق مي‌باشند تا ضمن افزايش توان و قدرت خود، راه‌هاي استفاده از تجهيزات را بهينه و كارآمد نمايند. اين مدل علاوه براينكه مي‌تواند هزينه‌هاي خريد يا توليد تجهيزات را هدفمند نمايد، روشهاي بكارگيري پهپادها را نيز بهينه نموده تا حداكثر بهره‌وري از منابع موجود بدست آيد. در اين پژوهش  مشخص گرديد، براي افزايش توان پهپادي، بايستي به ابعاد پنجگانه شامل: عوامل قانوني، عوامل ساختاري و سازماني، عوامل انساني، عوامل پشتيباني و عوامل عملياتي به طور ويژه توجه گردد.