ارايه الگوي مديريت يادگيري مشاركتي در بستر آموزش مجازي مدارس ابتدايي شهر تهران

مقدمه: رويكردهاي سنتي يادگيري و تدريس با ظهور فناوري هاي نوين مانند چند رسانه اي ها، فرا رسانه اي ها و ارتباط از راه دور دچار تغيير و تحول اساسي شده است. هدف از اين مقاله، ارائه الگوي مديريت يادگيري مشاركتي در بستر آموزش مجازي مدارس ابتدايي آموزش‌وپرورش شهر تهران بود. بنابراين ازنظر هدف، يك پژوهش كاربردي است، چراكه علاوه بر جنبه آگاهي‌بخشي و علمي، جنبه كاربردي نيز براي سازمان‌هاي ذي‌ربط خواهد داشت و ازنظر روش، يك پژوهش كيفي بوده است كه با مصاحبه از خبرگان تحقيق انجام شد. رويكرد بخش كيفي گراندد تئوري بوده است. جامعه آماري شامل اساتيد و صاحب‌نظران حوزه ياددهي- يادگيري (ترجيحاً يادگيري مشاركتي) و كارشناسان و اساتيد آموزش مجازي در تهران بودند و نمونه‌گيري به‌صورت هدفمند انجام شد (18 نفر). نتايج نشان داد كه مقوله‌هاي اصلي الگوي مديريت يادگيري مشاركتي در بستر آموزش مجازي مدارس ابتدايي آموزش‌وپرورش شهر تهران شامل اصول درست اجرايي، بخش‌هاي مديريتي، عوامل مربوط به دانش آموزان، كيفيت آموزشي، عوامل مربوط به معلمان، تجهيزات و محيط آموزشي و موانع و بازدارنده‌ها بوده است. رويكرد بخش كيفي گراندد تئوري بوده است. جامعه آماري شامل اساتيد و صاحب‌نظران حوزه ياددهي- يادگيري (ترجيحاً يادگيري مشاركتي) و كارشناسان و اساتيد آموزش مجازي در تهران بودند و نمونه‌گيري به‌صورت هدفمند انجام شد (18 نفر). يافته ها: در نهايت مقوله ها در قالب 16 مقوله و 85 كد مفهومي مشخص شد و در دل ابعاد ۶ گانه مدل پارادايمي جاي گرفتند. عواملي همچون ويژگي هاي معلمان، فرهنگ رسانه و عوامل كلان بر مديريت يادگيري مشاركتي در بستر آموزش مجازي مدارس ابتدايي شهر تهران، تأثيرگذار است. نتايج: بنابراين براي نتيجه گيري بهتر از الگوي يادگيري مشاركتي در بستر آموزش مجازي از تجهيزات، افراد متخصص و همچنين تجربه كشورهاي موفق در اين زمينه استفاده شود.