اثربخشي آموزش شناختي ـ رفتاري بر سازگاري زناشويي زوجين مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: ديابت يك بيماري متابوليك مزمن مي‌باشد كه تأثير عميقي بر زندگي زوجين دارد. به همين دليل؛ استفاده از مداخله‌ها و آموزش‌هاي مبتني بر رويكردهاي روان‌شناختي در زوجين ضرورت دارد. ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ حاضر با هدف تعيين تأثير آموزش شناختي رفتاري بر سازگاري زناشويي زوجين به دنبال ابتلا به ديابت نوع ۲ انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه نيمه تجربي 40 نفر از بيماران و همسران بيماران مبتلا به ديابت نوع دو به‌صورت در دسترس انتخاب و سپس به‌صورت تصادفي در دو گروه مداخله و شاهد قرار گرفتند. براي گروه مداخله برنامه آموزش زوجي مبتني بر رويكرد شناختي ـ رفتاري اجرا شد. مشاركت‌كنندگان هر دو گروه با مقياس سازگاري زناشويي قبل و بعد از مداخله ارزيابي شدند. جهت تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي تي مستقل، تي زوجي و تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه ميانگين و انحراف معيار نمرات سازگاري زناشويي زوجين در تمامي ابعاد و نمره‌ي كلي سازگاري زناشويي در پس‌آزمون، در گروه مداخله بيشتر از گروه شاهد است. آزمون ANCOVA نشان داد كه اين تفاوت‌ها ازنظر آماري معني‌دار مي‌باشد (0/001≥ p). نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان‌دهنده تأثير معنادار آموزش خانواده به شيوه‌ي شناختي ـ رفتاري بر سازگاري زناشويي زوجين مبتلابه ديابت نوع دو مي‌باشد و مشاوران و درمانگران مي‌توانند از اين روش جهت بهبود كيفيت روابط زوجي استفاده نمايند.