شيوع سندرم تخمدان پلي كيستيك و عوامل مؤثر بر آن در زنان مبتلا به ديابت: يك مطالعه مبتني بر جمعيت

مقدمه: ديابت و سندرم تخمدان پلي‌كيستيك (PCOS) از مشكلات رايج سلامتي زنان مي‌باشند. شواهد نشان مي‌دهد كه احتمال افزايش خطر ابتلا به PCOS در زنان مبتلا به ديابت در مناطق و قوميت‌هاي مختلف وجود دارد، اين مطالعه با هدف بررسي و مقايسه شيوع تخمدان پلي‌كيستيك و عوامل موثر بر آن در جمعيت زنان مبتلا و غير مبتلا به ديابت طراحي شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي مبتني بر جمعيت، زنان واجد شرايط از بين شركت‌كنندگان مطالعه قند و ليپيد تهران از فاز ششم انتخاب شدند. از مدل رگرسيون لجستيك براي تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: در ابتدا 4435 نفر با اطلاعات در دسترس در زمينه وضعيت ابتلا به PCOS وارد شدند، سپس افراد با وضعيت نامشخص ابتلا به ديابت و PCOS خارج شدند و در نهايت 2867 وارد مطالعه شدند. شركت‌كنندگان به دو دسته زير 40 سال و بالاي 40 سال تقسيم شدند. در بين زنان غير ديابتي كمتر از 40 سال، 28/3 درصد و در بين افراد ديابتي زير 40 سال، 53/7 درصد مبتلا به  PCOSبودند. در ميان مبتلايان به ديابت، بيماران PCOS جوان‌تر بودند و وضعيت قند خون ناشتا بهتري داشتند. بر اساس رگرسيون لجستيك در ميان بيماران مبتلابه ديابت و در افراد غير مبتلابه ديابت، افزايش سن شانس ابتلا به PCOS را در ميان بيماران مبتلا به ديابت و در گروه افراد غير مبتلابه ديابت، به ترتيب 85% و 42% كاهش داد. همچنين در ميان شركت‌كنندگان غير ديابتي، سابقه خانوادگي ديابت با افزايش خطر ابتلا بهPCOS  همراه بود (نسبت شانس:1/22، فاصله اطمينان 95%:  1/49-1/006، 0/04=P). نتيجه‌گيري: شيوع PCOS در افراد مبتلابه ديابت و بدون ديابت در جمعيت ما تفاوت معني‌داري نداشت.