ارزيابي خطر بيماري هاي قلبي عروقي: سندروم متابوليك در برابر نمره كمي شدت سندروم متابوليك

مقدمه: براي غلبه بر محدوديت هاي تعريف سندروم متابوليك در كاربرد باليني، اخيرا شاخص سلامتي با عنوان ”نمره كمي شدت سندروم متابوليك” (cMetS-S) معرفي و اعتبار آن در مطالعه قند و ليپيد تهران تائيد گرديده است. در اين مطالعه، ارتباط شدت سندروم متابوليك بر اساس سن و جنس (cMetS-S) و بيماري قلبي عروقي را، فراي اجزا سندروم متابوليك بررسي كرديم. مواد و روش ها: در ابتداي مطالعه شركت كنندگان 60-20 ساله، وارد مطالعه شدند. شركت كنندگان با بيماري قلبي عروقي، سرطان، مصرف كورتيكواستروئيد، نرخ تخميني فيلتراسيون گلومرولي كمتر از30 ميلي‌ليتر در دقيقه در 1/73 مترمربع سطح بدن و افراد باردار از مطالعه حذف شدند. ارتباط cMetS-S با بيماري هاي قلبي عروقي در 8500 شركت كننده طي 18 سال پيگيري و با استفاده از مدل رگرسيون خطي نسبي كاكس ارزيابي و عملكرد آن براي پيش‌بيني رخداد بيماري قلبي عروقي با شاخص‌هاي سندروم متابوليك مقايسه شد. يافته ها: شركت كنندگان با cMetS-S بالاتر، افزايش قابل توجه خطر ابتلا به بيماري قلبي عروقي، بيماري كرونري و غير كرونري قلبي داشتند. مستقل از عوامل مخدوش‌كننده اجزا سندروم متابوليك، هر واحد 1-SD افزايش در cMetS-S به ترتيب نسبت خطر 1/67، 1/60 و 1/88 براي بيماري هاي قلبي عروقي، رخدادهاي كرونري و غيركرونري قلبي را به همراه داشت. تجزيه و تحليل برازش مدل نشان داد كه cMetS-S به طور مستقل از اجزا سندروم متابوليك، ارزش پيش‌بيني بهتري براي بيماري هاي قلبي عروقي نسبت به سندروم متابوليك (بر اساس تعاريف موجود) دارد (0/0001 P). نتيجه گيري: شاخص cMetS-S در پيش‌بيني بيماري هاي قلبي عروقي نسبت به سندروم متابوليك ارزش افزوده دارد كه با در نظر گيري سهم وزني اجزا سندروم متابوليك و تغييرات آن بر اساس سن و جنس مي تواند يك معيار سلامتي براي تعيين شدت سندروم متابوليك باشد.