تبيين و بررسي حب ذات به عنوان منشأ مطلوبيت درنظريه قرب الهي

شناخت منشأ مطلوبيت، تأثير ويژه‌اي در شناخت صحيح از نظام اخلاقي و تربيتي دارد. از اين‌رو صاحب‌نظران متعددي به اين مباحث پرداخته‌اند. علامه مصباح يزدي منشأ مطلوبيت را منحصر در حب ذات دانسته و بازگشت همه گرايشات را به اين گرايش مي‌دانند. هدف از اين پژوهش تبيين و بررسي حب ذات به عنوان منشأ مطلوبيت در ديدگاه علامه مصباح ره و پاسخ به سوالات و اشكالات در اين خصوص با روش توصيفي تحليلي است. يافته‌هاي پژوهش اين‌كه منشأ مطلوبيت بودن حب ذات، مسئله‌اي در مقام ثبوت بوده و اين ديدگاه با خودگرايي روانشناختي و اخلاقي در غرب متفاوت است. همچنين اين ديدگاه كاملا قابل تطبيق با توحيد و خداگرايي بوده و با آن منافاتي ندارد. اين معيار با ديگرگرايي منافات ندارد و مستلزم خودخواهي و تبعيت از نفس كه نوعا در مباحث اخلاقي ناپسند دانسته مي‌شود، نيست.