من» حقيقيِ انسان: مقوله‌ي پيونددهنده‌ خداشناسي و اخلاق در انديشه‌ي شهيد مطهري (ره)

استاد شهيد مرتضي مطهري از جمله متفكران مسلمان است كه كوشيده است نشان دهد وجود و حجيت اخلاق متكي بر خداوند است. مسأله‌ي محوري ما در اين مقاله آن است كه با نگاهي جامع به آثار شهيد مطهري و بازسازي بخش‌هاي مختلف اين آثار نشان دهيم كه وي ابتناي وجود اخلاق بر خداشناسي را چگونه و با چه ايده‌ي وحدت‌بخشي توضيح مي‌دهد. پاسخي كه از متن آثار شهيد مطهري به اين پرسش مي‌دهيم آن است كه «من» انسان يك حقيقت ذومراتب است كه مراتب پايين آن را مي‌توان «من» پنداري ناميد و مرتبه‌ي عالي را «من» حقيقي يا برتر.«من» حقيقي زاينده‌ي اخلاق است و خداوند «من» برتر انسان است. بنابراين، در واقع خداوند مبدأ، غايت و پشتوانه‌ي اخلاق است. بر اين اساس، مي‌توان گفت كه من حقيقي انسان، مقوله‌ي پيونددهنده‌اي است كه شهيد مطهري از طريق آن ابتناي اخلاق بر خداشناسي را توجيه مي‌كند.