اعتبارسنجي سندي و تحليل متني و بينامتني نامه 27 نهج‌البلاغه

عتبارسنجي روايات، همواره يكي از ره‌آوردهاي حديث‌شناسي بوده است. در راستاي اين مهم، اعتبارسنجي روايات نهج‌البلاغه با توجه به مرسل بودن آن‌ها، دانشمندان اسلامي را به چالش كشيده است. تعاليم بي‌بديل و متن مستحكم نهج‌البلاغه، مانع دست كشيدن از احاديث آن به بهانه ارسال در سند است. نوشتار پيش رو به اعتبارسنجي سندي نامه 27 نهج‌البلاغه پرداخته و دو سند از شيخ مفيد و محمد بن ابراهيم ثقفي را با تأكيد بر قواعد مقبول رجال‌شناسي، مورد ارزيابي قرار داده و نامه 27 را از لحاظ سندي از مرسل به مسند ارتقا مي‌دهد. سپس نامه 27 را تحليل متني نموده و با تفسير نهج‌البلاغه با نهج‌البلاغه از خطبه‌ها، نامه‌ها و حكمت‌ها، مضامين مشترك نامه 27 با ساير روايات نهج‌البلاغه را استخراج نموده و صدور آن محتوا از امام را تأييد مي‌كند. سپس با تشكيل منظومه روايي براي عهدنامه محمد بن ابي بكر از ساير كتب حديثي به تحليل بينامتني مي‌پردازد. پژوهش حاضر، با شيوه توصيفي- تحليلي و روش كتابخانه‌اي و نرم افزاري در گرد آوري داده‌ها، اصالت متن و صحت انتساب نامه 27 را به اميرمؤمنان عليه‌السلام احراز و اثبات مي‌نمايد.