بررسي ارتباط بين استرس شغلي و رضايت شغلي در اعضاي هيات علمي دانشگاه (مطالعه موردي: يك دانشگاه‎ در تهران)

هدف: هدف اصلي پژوهش حاضر، تعيين ميزان استرس شغلي و رضايت شغلي در اعضاي هيات علمي يكي از دانشگاه‌هاي واقع در تهران و بررسي ارتباط بين اين دو شاخص بود.روش‌شناسي پژوهش: پژوهش حاضر ازجمله تحقيقات كاربردي، مشاهده‌‎اي-مقطعي، توصيفي و تحليلي مي‌باشد. نمونه آماري شامل ۵۲ نفر از اعضاي هيات علمي يكي از دانشگاه‌هاي استان تهران بود كه به دليل محرمانگي، نام آن بيان نشده است. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه اطلاعات فردي-شغلي، پرسشنامه رضايت شغلي و استرس شغلي استاينمتز بوده است. براي تحليل داده‌ها، از آمار توصيفي و استنباطي استفاده شد.يافته‌ها: يافته‌هاي اين تحقيق، نشانگر اين بود كه ميزان رضايت شغلي و استرس شغلي در ميان اعضاي هيات علمي، به‌طور معني‌‎داري همبستگي منفي دارد. اين بدان معناست كه با افزايش رضايت شغلي، استرس كاهش مي‌يابد و بالعكس. رضايت شغلي در ميان اعضاي هيات علمي، در حد متوسط بود. ضمنا اعضاي هيات علمي از ماهيت شغل، مسئول مستقيم و همكاران خود به‌طور معني‌‎داري رضايت داشتند، درحالي‌كه از حقوق و مزايا به‌طور معني‌داري ناراضي بودند. استرس شغلي در اعضاي هيات علمي نسبتا كم بود. اعضاي هيات علمي با مرتبه علمي «استاد تمام»، داراي رضايت شغلي بيشتر و اعضاي هيات علمي با مرتبه علمي «دانشيار»، رضايت كمتري داشتند.اصالت/ارزش افزوده علمي: اعضاي هيات علمي دانشگاه‌ها، نقش بسزايي در فرهنگ‌سازي و ارتقاي سطح دانش نسل آتي دارد؛ بنابراين مي‌‎بايست در خصوص ارتقاي رضايت شغلي و كاهش استرس شغلي، تلاش نمود و با اجراي راهكارهاي شناسايي‌شده، زمينه تعالي سازماني از طريق توجه به نيروي انساني دانشگاهي كه به‌عنوان دارايي‌هاي كشور محسوب مي‎گردند، فراهم گردد.