تبيين چارچوب نظري تربيت اعتقادي از رهيافت انسان ‎شناسي فلسفه اسلامي

تربيت اعتقادي به ‎عنوان مهم‎ترين بخش تربيت ديني، بر مباني مختلفي استوار است كه تبيين ‎كننده فرايند عملي آن خواهد بود. عدم انتخاب و تبيين صحيح مباني نظري از رهيافت انسان‎شناسي ناقص، آسيب‎هايي از جمله يكسونگري و غالب شدن فرهنگ آموزشگري صرف را در تربيت اعتقادي به دنبال دارد. پژوهش حاضر درصدد است با تبيين چارچوب نظري تربيت اعتقادي از رهيافت انسان‎شناسي ديني، مباني اين ساحت تربيتي و مدلول‎هاي آن را ذيل فلسفه تعليم و تربيت اسلامي با تأكيد بر ديدگاه علامه مصباح‌يزدي استنتاج نمايد. رويكرد پژوهش، نظري است و با روش تحليلي استنتاجي اقدام به توصيف، تحليل و درنهايت استنتاج مي‎نمايد. مباني به‎دست‎آمده به‎عنوان يافته‎هاي پژوهش حاضر نشان مي‎دهد كه استقلال ابعاد سه‎گانه نفس−بينش، گرايش و توانش− در مقام نظر است و در مقام عمل، نبايد جداي از هم در نظر گرفته شود؛ عمل تربيتي حاصل درهم‎آميختگي همه ابعاد است و در تربيت انسان نقش مؤثر دارند. در اين ميان، بعد گرايشي، پل ارتباطي بين بعدشناختي و بعد رفتاري است و غفلت و كم‎توجهي به اين بعد در تربيت اعتقادي موجب يك‌سونگري وتنزل به آموزش‌گري صرف و درنهايت عدم دستيابي به هدف غايي تربيت اعتقادي يعني ايمان مي‌شود. ازاين‎رو، مقصد تربيت اعتقادي، ايجاد رفتارهاي ارادي هماهنگ با آموزه‎هاي اعتقادي خواهد بود.