اثربخشي طرحواره ‌درماني ‌هيجاني بر اضطراب مرگ پرستاران مبتلا به صفت شخصيت بيمارگون وسواسي- اجباري شاغل در بخش كرونا

زمينه و هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسي اثربخشي طرحواره درماني هيجان محور بر اضطراب مرگ پرستاران مبتلا به صفت شخصيت وسواسي – بي اختياري انجام شد.مواد و روش ها: اين پژوهش كاربردي و از نوع نيمه‌آزمايشي (پيش‌آزمون پس‌آزمون و پيگيري) با گروه‌ كنترل بود. جامعه آماري پرستاران شاغل در بيمارستان تامين اجتماعي البرز در سال 1400-1401 بودند. نمونه آماري شامل 13 نفر گروه آزمايشي و 13 نفر گروه كنترل از پرستاران شاغل در بخش كرونا بودند كه در پرسشنامه شخصيتي پنجمين راهنماي آماري تشخيصي و اضطراب مرگ تمپلر، نمره متوسط داشتند كه به شيوه در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 13 نفر) گمارش تصادفي شدند. از مقياس اضطراب مرگ تمپلر جهت سنجش متغير پژوهش در مرحله قبل و بعد از درمان استفاده شد.گروه آزمايش به مدت 10 جلسه120 دقيقه‌اي تحت درمان طرحواره درماني هيجاني قرار گرفتند. گروه كنترل درمان  دريافت نكرد. با پايان دوره درمان، پس‌آزمون اجرا شد. داده‌ها به كمك نرم افزار SPSS-24 به روش تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تحليل شدند. يافته ها : نتايج تحليل نشان داد كه اين مداخله درماني موجب كاهش اضطراب مرگ پرستاران مبتلا به صفت شخصيت وسواسي شاغل در بخش كرونا  مي شود. (0/01 P).نتيجه گيري: مداخله طرحواره درماني هيجاني مي‌تواند يكي از راهكار‌هاي درماني موثر جهت بهبود اضطراب مرگ پرستاران مبتلا به صفت شخصيت وسواسي باشد. لذا برگزاري دوره‌هاي آموزشي در اين زمينه توصيه مي‌گردد.