شناسايي جدايه هاي باليني كلبسيلا پنومونيه مولد بتالاكتاماز AmpC در گيلان و بررسي اثر مهاري تيمول بر آن

مقدمه و اهداف: كلبسيلا پنومونيه پاتوژن فرصت طلبي است كه در ايجاد عفونت هاي بيمارستاني سهم عمده اي دارد. از مهم ترين مكانيسم هاي مقاومت به آنتي بيوتيك هاي بتالاكتام، توليد آنزيم هاي بتالاكتاماز توسط اين باكتري ها مي باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسي فراواني كلبسيلا پنومونيه مولد بتالاكتاماز AmpC در گيلان و بررسي اثر تيمول بر مهار اين جدايه ها بود.روش ها: تعداد ۶۰ جدايه كلبسيلا پنومونيه از آزمايشگاه هاي باليني شهر رشت طي سال ۱۴۰۰ جدا سازي و شناسايي گرديد. الگوي حساسيت آنتي بيوتيكي در جدايه ها تعيين و توليد بتالاكتاماز با استفاده از روش ديسك تركيبي بررسي شد. فراواني حضور ژن هاي كدكننده آنزيم AmpC شامل ژن هاي بتالاكتاماز FOX، CITM، DHAM در ايزوله ها با استفاده از روش PCR تعيين شد. اثر تيمول بر مهار رشد جدايه ها به روش انتشار و براث ميكرودايلوشن و اثر ضد افلاكسي تيمول به روش كارت ويل تعيين شد.يافته ها: از بين جدايه هاي مورد بررسي تعداد ۴۶ جدايه (76/6 درصد) داراي مقاومت چندگانه دارويي بودند. از ۲۲ جدايه اي كه در بررسي فنوتيپي مولد AmpC شناسايي شدند به ترتيب در ۱۲ (۲۰ درصد) و ۷ ( 11/66 درصد) جدايه، ژنهاي CITM و DHAM شناسايي شدند و ۴ جدايه هم زمان واجد هر دو ژن CITM و DHAM  بودند. تيمول بر همه جدايه هاي كلبسيلا پنومونيه مورد مطالعه اثر مهار رشد و ضد افلاكسي نشان داد.نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر ضرورت دستيابي به يك گزينه درماني موفق جهت جلوگيري از گسترش عفونت ناشي از كلبسيلا پنومونيه توليد كننده AmpC را مطرح مي كند. با توجه به نتايج حاصل، استفاده از تيمول مي تواند مبنايي براي توسعه درمان جديد عليه كلبسيلا پنومونيه مقاوم به دارو فراهم ‌كند.