تدوين مدل ساختاري علائم اختلال اضطراب فراگير براساس عدم تحمل بلاتكليفي با ميانجي گري جهت گيري منفي به مشكل، تفكر منفي تكرار شونده، حساسيت اضطرابي و انعطاف پذيري شناختي

مقدمه: اين پژوهش باهدف تدوين مدل ساختاري علائم اختلال اضطراب فراگير بر اساس عدم تحمل بلاتكليفي با ميانجي‌گري جهت‌گيري منفي به مشكل، تفكر منفي تكرارشونده، حساسيت اضطرابي و انعطاف‌پذيري شناختي انجام گرفت. روش: در اين مطالعه از ميان تمامي دانشجويان دانشگاه شهيد چمران اهواز ۲۰۸ نفر به‌عنوان نمونه به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند و موردمطالعه قرار گرفتند، جهت جمع‌آوري داده‌ها از مقياس كوتاه اختلال اضطراب فراگير، مقياس عدم تحمل بلاتكليفي، پرسشنامه جهت‌گيري منفي نسبت به مشكل، پرسشنامه افكار تكرارشونده، پرسشنامه حساسيت اضطرابي و پرسشنامه انعطاف‌پذيري شناختي استفاده شد. روش پژوهش همبستگي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. تجزيه‌وتحليل داده‌ها و ارزيابي مدل توسط نرم‌افزارهاي AMOS و SPSS صورت گرفت . يافته‌ها: نتايج تحليل بيانگر تأييد مدل كلي ارتباط بين علائم اختلال اضطراب فراگير و عدم تحمل بلاتكليفي با ميانجي‌گري جهت‌گيري منفي به مشكل، تفكر منفي تكرارشونده، حساسيت اضطرابي و انعطاف‌پذيري شناختي بوده است. همچنين يافته‌هاي حاصل از پژوهش ضمن تأييد اثر مستقيم عدم تحمل بلاتكليفي بر علائم اختلال اضطراب فراگير، جهت‌گيري منفي به مشكل، تفكر منفي تكرارشونده و حساسيت اضطرابي نشان داد كه عدم تحمل بلاتكليفي از طريق ميانجي‌گري جهت‌گيري منفي به مشكل، تفكر منفي تكرارشونده، انعطاف‌پذيري شناختي به طور غيرمستقيم با علائم اختلال اضطراب فراگير مرتبط است. نتيجه گيري : نتايج اين پژوهش، حاكي از اين بود كه اين روابط به صورت مدل مي تواند علائم اختلال اضطراب فراگير را پيش بيني كند. بنابراين استفاده از مداخلاتي براي بهبود اين ويژگي ها مي‌تواند در كاهش علائم اختلال اضطراب فراگير مؤثر باشد.