جايگاه مادري در فمينيسم راديكال و بررسي آن بر اساس آراء حكماي مسلمان

فمينيسم در نگاه كلي نظريه اي است كه به دنبال برابري زنان و مردان مي باشد.  فمنيسيم، در طول سه دوره اي كه پشت سر گذاشته، دستخوش تغييرات فراواني شده و انواع گوناگوني به خود ديده است نظير فمينيسم ليبرال، فمينيسم ماركسيسم، فمينيسم راديكال، فمينيسم سوسيال و فمينيسم پست-مدرن تا فمينيسم اسلامي. نوشتار حاضر مسئله مادري را در فمينيسم راديكال مورد بررسي قرار مي دهد و سپس براساس نظرات برخي حكماي معاصر مسلمان به نقد و بررسي مؤلفه هاي آن مي پردازد. فمينيست هاي راديكال با مسائلي همچون ازدواج، توليدمثل و مادري و به طور كلي خانواده به شدت مقابله مي كنند. آنها ازدواج را مساوي با فحشا دانسته و مادري را سدي بزرگ بر سر راه زنان مي دانند كه هدف آن سركوب زنان است. در بستر فكر اسلامي معاصر نيز انديشمنداني نظير علامه طباطبايي (ره)، شهيد مطهري (ره) و آيت الله جوادي آملي و برخي ديگر، نگاهي متفاوت به موضوع خانواده به ويژه مسئله مادري داشته اند كه به آن خواهيم پرداخت. علي رغم فمينيست هاي راديكال كه مادري را مانعي بر سر راه سعادت زنان مي دانند، اسلام و حكماي مسلمان، به طور كلي مادري را به منزله پلي مي دانند كه مي تواند زن را به مقامات عالي معنوي برساند. به عبارتي، يكي از راه هاي دستيابي به سعادت دنيا و آخرت از مسير رابطه مادر با فرزندش حاصل مي شود. در اين راستا مقايسه آراء و ديدگاه هاي گوناگون، ما را به فهم عميق تر و متفاوتي از مسئله مادري و فرزندآوري خواهد رساند.