يادگيري رفتار مجرمانه در فضاي سايبر

امروزه افراد بسياري از طريق فناوري‌هاي پيشرفته و ابزارهايي همچون گوشي هوشمند و لپ‌تاپ با فضاي مجازي و اينترنت آشنا هستند، دنيايي كه بسيار گسترده‌تر از دنياي واقعي است و محدوديت زماني و مكاني را درهم شكسته و تعاملات و ارتباطات افراد با يكديگر را از بُعد مادي خارج كرده و حس آزادي افراد را افزايش داده ‌است. به عنوان مثال افراد در فضاي مجازي چيزهايي را بيان مي‌كنند كه هرگز در فضاي واقعي نمي‌گويند. فضاي مجازي داراي ابعاد مثبت و منفي بسياري است كه اين مقاله به بررسي يكي از ابعاد منفي آن يعني يادگيري رفتار مجرمانه از طريق هم‌نشيني‌هاي فرق‌دار در فضاي مجازي مي‌پردازد. ايده مقاله برگرفته از نظريه هم‌‌نشيني‌ فرق‌دار ادوين ساترلند است؛ با اين تفاوت كه همنشيني‌هاي فضاي مجازي آثار شديدتري از هم‌نشيني‌هاي فضاي واقعي از خود برجاي مي‌گذارد. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصيفي - تحليلي مي‌كوشد به اين پرسش‌ها پاسخ دهد كه رفتارهاي مجرمانه چگونه و با چه فرايندي در دنياي مجازي فراگرفته مي‌شوند؟ و چه تفاوتي ميان يادگيري رفتارهاي مجرمانه مجازي و واقعي وجود دارد؟ فرضيه اصلي پژوهش اين است كه نظريه هم‌‌نشيني فرق‌دار ساترلند قابل تعميم و تسري به فضاي مجازي است و چه‌‌بسا در دنياي مدرن امروزي يادگيري رفتار مجرمانه مجازي بيش ‌از يادگيري در محيط واقعي اهميت مي‌يابد، زيرا دنياي مجازي با تحريك حس شنوايي و بينايي در قالب تصوير، گفتار و نوشتار به ‌صورت توأمان و يكجا ميزان يادگيري را افزايش مي‌دهد و به يك محيط جرم‌زا تبديل مي‌شود و باعث نشر و گسترش بيش ‌از پيش رفتارهاي مجرمانه در دنياي واقعي و مجازي مي‌شود.