شناسايي آسيب ‌هاي زيربنايي نظام برنامه‌ريزي استراتژيك در حكومت‌هاي محلي

حكومت‌هاي محلي در دوره‌هاي زماني متفاوت تصميمات زيادي اتخاذ كرده‌اند كه برنامه‌ريزي استراتژيك يكي از آنهاست. هدف از انجام اين تحقيق، شناسايي آسيب‌هاي زيربنايي برنامه‌ريزي استراتژيك در سازمان‌هاي محلي است. اين پژوهش از نظر هدف، توسعه‌اي ـ كاربردي بوده و از نظر روش گردآوري داده‌ها توصيفي ـ پيمايشي است. اين پژوهش با رويكرد تحقيق آميخته انجام شده كه در قسمت كيفي با مطالعه متون مرتبط و مصاحبه با خبرگان (20 نفر از اساتيد دانشگاه و اعضاي سازمان‌هاي محلي) به جمع‌آوري اطلاعات پرداخته شده است. از مصاحبه‌هاي انجام شده با استفاده از روش تحليل تم 33 زير مقوله شناسايي و كدگذاري و در چهار دسته رفتاري، دانشي، ارتباطي و نهادي تقسيم شدند. در قسمت كمي براي فازي‌سازي ديدگاه خبرگان، از اعداد فازي مثلثي با طيف فازي 9 درجه‌اي استفاده شد كه همه شاخص‌ها را خبرگان پذيرفتند و درنهايت از طريق روش معادلات ساختاري ـ تفسيري و با استفاده از جدول خودتعاملي آسيب‌هاي برنامه‌ريزي استراتژيك سطح‌بندي شدند. درنتيجه، رفتارهاي سياسي، نبود مهارت مذاكره، نبود تكنولوژي‌هاي ارتباطي، نبود ارتباط با عناصر برون‌سازماني، عدم اثربخشي قوانين و سازماندهي نامناسب به‌عنوان آسيب‌هاي زيربنايي شناسايي شدند و با ماتريس ميك‌مك در چهار دسته مستقل، رابط، خودمختار و وابسته طبقه‌بندي شدند و درنهايت با توجه به آسيب‌هاي مستقل، راهكارهايي براي بهبود برنامه‌ريزي استراتژيك در سازمان‌هاي محلي كشور ارائه شد.