اثربخشي آموزش رفتاردرماني ديالكتيكي بر تنظيم شناختي هيجان، انعطاف‌پذيري شناختي و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني در بيماران داراي اختلال افسردگي يك كارآزمايي باليني كنترل شده تصادفي

اهداف هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بر تنظيم شناختي هيجان، انعطاف‌پذيري شناختي و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني در بيماران داراي اختلال افسردگي بود. مواد و روش ها اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و ازنظر طرح پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش، كليه مراجعيني بودند كه با شكايت افسردگي به مراكز روان‌شناسي و مشاوره شهرستان جهرم در سال 1401 مراجعه و تشخيص افسردگي دريافـت كرده بودند. از بين داوطلبان 3 كلينيك حامي، رهگشا و فرداي بهتر با روش نمونه‌گيري هدفمند، تعداد 30 نفر كه در پرسش‌نامه افسردگي بك نمره 20 تا 28 (يعني سطح افسردگي متوسط) كسب كردند، انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش ( 15 نفر) وكنترل (15 نفر) قرار گرفتند. براي گردآوري داده‌ها از پرسش‌نامه راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و همكاران، پرسش‌نامه انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال، پرسش‌نامه راهبردهاي ناسازگارانه نگراني ميير و همكاران و پرسش‌نامه افسردگي بك استفاده شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با روش آماري تحليل كواريانس انجام شد. يافته ها يافته‌ها نشان داد رفتاردرماني ديالكتيكي بر تنظيم شناختي هيجان، انعطاف‌پذيري شناختي و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني تأثير دارد و باعث افزايش راهبردهاي سازگارانه تنظيم هيجان و انعطاف‌پذيري شناختي و كاهش راهبردهاي ناسازگارانه تنظيم هيجان و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني شده است.  نتيجه گيري رفتاردرماني ديالكتيكي به‌عنوان روش درماني در كاهش نگراني و بهبود انعطاف‌پذيري شناختي و راهبردهاي سازگارانه تنظيم هيجان در بيماران افسرده پيشنهاد مي‌شود.