مقايسۀ تطبيقي رويكردهاي طراحي ميان‌بافت تاريخي در پژوهش‌هاي مرتبط

طراحي ساختارهاي جديد در بافت تاريخي در راستاي حفاظت از آن، موضوعي است كه حفاظت‌گران و معماراني كه در بافت تاريخي طراحي مي‌كنند، بر سر آن اختلاف‌نظر دارند؛ ازاين‌رو پژوهش‌هاي بسياري به‌عنوان بخشي از ادبيات موضوع، معطوف به مطالعۀ رويكردهاي مختلف طراحي و پيامدهاي آن تدوين شده است كه به‌طور آشكار يا ضمني ماهيت توصيه‌اي دارند. بنابراين بررسي و تحليل آن‌ها نيز در كنار اسناد سازمان‌هاي بين‌المللي و ساير دستورالعمل‌ها و راهنماهاي طراحيِ ملي و منطقه‌اي اهميت دارد؛ مطالعه‌اي كه تابه‌حال صورت نگرفته است. بر اين اساس، اين پژوهش با هدف صورت‌بنديِ مواضع پيشنهادي در قالب رويكردهاي طراحي در اين‌دست از پژوهش‌ها مي‌پردازد؛ به بيان ديگر، معطوف به چيستي رويكردهاست. بدين منظور، داده‌هاي مورد نياز در پژوهش‌هاي مرتبط به كمك مطالعۀ پژوهش‌هاي مرتبط گردآوري و براساس مضمون و مبتني بر ساختار رويكرد در سه سطح نگرش، رهيافت و روش، به‌تفكيك كدگذاري شدند. سپس، به كمك مقايسۀ تطبيقي توصيف شدند. نتايج اين بررسي نشان مي‌دهد در مطالعات گروت (1985) و ستوده و وان‌عبدالله (2013) در سطح نگرش، سندانگاري بافت تاريخي بر بافت‌شهري‌انگاريِ آن ارجح است؛ ازاين‌رو به اجتناب از تغيير در سطح رهيافت و همانندي در سطح روش توصيه شده است. اين درحالي است كه در ساير موارد نگرش سندانگاري و بافت‌شهري‌‌انگاريِ بافت تاريخي مبنا بوده است؛ با اين تفاوت كه در مطالعات ائرز (2010)، بيانكا (2010)، آدام (2010)، دوچ (2010)و ديسكو (2012)، چهارچوب مرجع، سنّت و در باقي پژوهش‌ها مدرنيته است. متأثر از نگرش‌ مبنا، ائرز، بيانكا، ديسكو، آدام و دوچ به مديريت تغيير از طريق كاربست الگوهاي معماري و شهرسازيِ سنّتي توصيه مي‌كند؛ولي باقي پژوهش‌ها، متأثر از نگرش مبتني بر مدرنيته به مديريت تغيير با ارجاع به ويژگي‌هاي بافت تاريخي با هدف طرحي هماهنگ توصيه كرده‌اند.