بررسي نقش ميانجي اختلال در عملكرد اجتماعي در رابطه بين اضطراب و خودآزاري در كودكان طلاق: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: اختلال عملكرد اجتماعي و اختلال خودآزاري از اختلال‌هاي شايع در كودكان طلاق است و اين مشكلات مي‌تواند اختلالات رواني جدي به همراه داشته باشد و براي فرد، جامعه و خانواده مشكلات بسياري به وجود آورد. هدف از اين پژوهش تعيين ارتباط اضطراب و خودآزاري در كودكان طلاق با توجه به نقش ميانجي اختلال عملكرد اجتماعي بوده است.مواد و روش‌ها: روش پژوهش توصيفي حاضر از نوع همبستگي با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش، كودكان طلاق مشغول به تحصيل در مدارس ابتدايي شهر تهران در سال 1402 بودند كه از اين ميان 200 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس شناسايي شدند و مقياس تشخيص اختلالات مرتبط با اضطراب كودكان Birmaher و همكاران، پرسش‌نامه مهارت‌هاي اجتماعي Matson و همكاران و مقياس خودآزاري Taghizadeh را تكميل كردند. داده‌هاي جمع‌آوري شده از طريق روش مدل‌يابي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين اضطراب با توجه به ضرايب مسير (0.168) با اختلال در عملكرد اجتماعي كودكان طلاق رابطه وجود دارد (0.01 P). بين اختلال در عملكرد اجتماعي با ضريب مسير 0.272 با خودآزاري در كودكان طلاق رابطه وجود دارد (0.01 P). در نهايت، بين اضطراب كودكان، با ضريب مسير 0.612 با خودآزاري در كودكان طلاق رابطه وجود دارد (0.01 P). نتيجه‌گيري: اختلال در عملكرد اجتماعي در ارتباط بين اضطراب و خودآزاري در كودكان طلاق نقش واسطه‌اي دارد. بنابراين، ارتقاء عملكرد اجتماعي فرد را قادر مي‌سازد با ديگران رابطه مؤثر داشته باشد و از عكس‌العمل‌هاي نامعقول خودداري كند.