تحليل انتقادي گفتمان خصوصي‌سازي آموزش و پرورش در گفتمان‌هاي پس از انقلاب اسلامي ايران: مطالعۀ موردي گفتمان‌هاي اصلاح‌طلب و اصول‌گرايي

اهداف: خصوصي‌سازي آموزش يكي از موضوعات پرمناقشه‌اي كه در سال‌هاي اخير در كانون توجه سياست‌گزاران بوده است. خصوصي‌سازي آموزش و پرورش علاوه بر كاهش فشار بر بودجۀ دولت، ايجاد بازار رقابتي و ياددهي و يادگيري به كارآيي بيشتر در استفاده از منابع است. هدف از اين پژوهش تحليل انتقادي گفتمان خصوصي‌سازي آموزش و پرورش ايران پس از انقلاب اسلامي دولت اصول‌گرايي و اصلاح‌طلب مي‌باشد. روش مطالعه: تحقيق حاضر يك مطالعۀ كيفي است كه با استفاده از روش تحليل انتقادي گفتمان فركلاف به توصيف، تفسير و تبيين ماهيت و عناصر گفتماني آموزش و پرورش در اين دوره‌هاي تاريخي پرداخته است. يافته‌ها:  نشان داد در متون گفتمان اصلاح‌طلب، تأكيد بر مشاركت مردم در آموزش و پرورش، شرايط بومي و توجه به اقليت‌ها در عرصۀ تعليم و تربيت و در متون گفتمان اصول‌گرايي تأكيد بيشتري بر حمايت از مدارس غيردولتي، توجه به نيازهاي محلي و منطقه‌اي، مشاركت‌گرايي، تمركززدايي و شوراهاي آموزش و پرورش است، مؤلفه‌هايي كه در متون گفتمان رقيب نمود كمتري دارد هر گفتمان با طرد گفتمان پيشين و برجسته‌سازي و محوري نمودن نظرات و سياست‌هاي مورد نظر، موجوديت خود را تحكيم و تثبيت نموده است. نتيجه‌گيري: گفتمان‌هاي بعد از انقلاب به همه مقوله‌ها و شاخصهاي خصوصي‌سازي آموزش به صورت متوازن و متعادل نپرداخته‌اند. در غالب موارد، اسناد مورد بررسي از الگوي تك گفتماني پيروي مي‌كنند و علاقه‌اي به استفاده از عناصر گفتمان‌هاي رقيب ندارند.