بررسي گرايش‌هاي شيعي غالب دهلوي و بازتاب آن در اشعار او

غالب دهلوي (1212-1285ق) از شاعران مسلمان، شيعه و باريك انديش سده سيزدهم هجري در شبه‌قاره هند بود. وي به موضوعات اجتماعي و فلسفي نگاهي نو داشت. به سبب جايگاه او در شعر فارسي و اردو و صاحب‌سبك بودن وي و نگاه مذهبي و علاقه مندي به امامان شيعه، به ويژه امام علي‌(عليه‌السلام)، بجاست اشعار آييني او بررسي گردد. ازاين رو، پژوهش حاضر به دنبال اين پرسش است كه انديشه و سبك شعري غالب دهلوي چه ويژگي هايي دارد؟ و موضوع امامت و امامان شيعه چه بازتابي در شعر او داشته است؟ با هدف تبيين جايگاه شعر شيعي در شبه قاره و غالب دهلوي، اين پژوهش با شيوه «توصيفي- تحليلي» انجام گرديده و به اين نتايج رسيده است: غالب دهلوي شاعري صاحب‌سبك بود كه با ابتكار در لفظ و معني، راهي نو پيمود. او را پيشرو سبك نو و پايه‌گذار ادبيات جديد اردو دانسته‌اند. وي نخستين كسي است كه عقايد فلسفي را در شعر اردو وارد كرد. در قصيده هاي خود به ستايش پيامبر(صلي الله عليه وآله) و اهل‌بيت، به ويژه حضرت علي‌(عليه‌السلام)، حسين بن علي‌(عليه‌السلام) و حضرت مهدي(عج) پرداخته و بدين وسيله ارادت خود را به اين خاندان نشان داده است. او درباره حوادث و شهيدان كربلا مانند حضرت ابوالفضل‌(عليه‌السلام)، علي اكبر‌(عليه‌السلام)، علي ‌اصغر‌(عليه‌السلام) و قاسم بن الحسن‌(عليه‌السلام) نيز اشعاري سروده است. او در عقايد مذهبي مشربي وسيع داشت و به همه مذاهب احترام مي گذاشت.