تحريم و نقض حقوق بشر از منظر حقوق بين الملل (با تأكيد بر تحريم هاي يكجانبه عليه ايران)

ششوراي امنيت بعد از جنگ سرد با استناد به فصل هفتم منشور به نحو گسترده‌اي از ابزار تحريم استفاده كرده است. پيامدهاي حاصل از اعمال تحريم در كشورهاي هدف نشان مي‌دهد بيشترين آسيب اين اقدام بر مردم تحميل شده و موازين حقوق بشر نقض شده است. تحريم در روابط بين‌الملل ابزاري براي تغيير رفتار و يا سياست نامطلوب دولت است. نقض حقوق بشر يا قواعد بنيادين حقوق بين‌الملل از جمله خطوط قرمزي است كه با اعمال تحريم از اين شاكله‌ها عبور و اعتبار حقوقي تحريم مخدوش مي‌شود و چه بسا آثار توسل به تحريم مصداقي از ارتكاب تخلف بين‌المللي تلقي شود. در اين مقاله درصدديم تا ضمن تأملي در آثار و تبعات تحريم يكجانبه عليه ايران، نتايج و آثار آن‌ را واكاوي نموده و با توجه به اقسام تحريم‌ها به امكان و امتناع نقض حقوق بشر از رهگذر ارتكاب تحريم‌هاي يك‌جانبه خواهيم پرداخت. رفتار خصمانه ايالات متحده آمريكا عليه ايران از ابتداي انقلاب تاكنون ادامه دارد. تحريم‌هاي دسته‌جمعي كه توسط شوراي امنيت سازمان ملل متحد عليه برخي كشورها وضع مي‌شوند و تحريم‌هاي يك جانبه عليه ديگر كشورها، آثار تخريبي بسياري بر حقوق بشر دارند. وضع چنين تحريم‌هايي به لحاظ نقض معاهدات تخطي از حدود صلاحيت و اختيارات قانوني اين شورا بوده و فاقد اعتبار است و به لحاظ تخلف شوراي امنيت از تعهدات بين‌المللي خود در زمينه حقوق بشر، موجبات مسئوليت بين‌المللي اين شورا و به تبع آن سازمان ملل را فراهم مي‌نمايد.