تحليل زبان عرفاني در ديوان محوي

شعر عرفاني از طريق زباني ويژه و ساختاري استوار در صورت و معنا پديد مي‌آيد و دقت در آن، ميزان موفقيت شاعر را در دسترسيِ خلاقانه به ساحت آن تعيين مي‌كند. محوي شاعر بلند آوازه‌ كُرد در سروده‌هاي خويش از مضامينِ عرفاني بهره مي‌برد، تا صور خيال شاعرانه‌ خود را بيافريند و يافته‌هاي معنوي خويش را به گونه‌اي هنري ارائه ‌دهد. هدف اصلي پژوهش حاضر، تحليلِ اشعار محوي از منظر خلق مفاهيم عرفاني، توسع مفاهيم صوفيانه براي مضمون‌آفريني از طريق زبان عرفاني و ميزان خلاقيت شاعر در ورود به عرصه‌ زيبايي‌شناسيِ شعر صوفيانه است. پژوهش حاضر به روش تحليلي و با توجه به برخي مبانيِ نقد و نظريه به ارزيابيِ فرم و محتواي تعدادي از برجسته‌ترين تصاوير شعري در اشعار عرفانيِ محوي پرداخته است. نتايج نشان مي‌دهد شاعر در بيان معاني و مفاهيمِ اشعار خويش با تأكيد بر نمادپردازي، درك كاملي از مضامين عارفانه و قلمرو شعر صوفيانه دارد و با استفاده از آموزه‌هاي خويش، تصويرهاي بديعي در اشعار عرفاني خود آفريده است؛ اما به سبب ناتواني در كاربرد قابليت‌هاي زبانِ عرفان و عدم ورود به اين عرصه قادر به خلقِ نمادهاي ويژه‌ خويش نيست و رمزوارگيِ كلماتِ او اغلب در حوزه‌ استعاره مي‌ماند؛ اما در عرصه‌ شكل و فرم، نوآوري‌ها و خلاقيت‌هايي در غزليات كُردي دارد كه قابل توجه مي‌نمايد. در اين پژوهش رابطه‌ زبان و انديشه‌ وي در اين زمينه بر‌رسي مي‌شود. در كليتِ ديوان محوي، وجوه زباني و معنويِ دريافت‌هاي عارفانه‌ وي كمتر به فضاي بي‌كرانِ نمادآفريني براي خلقِ تجارب عرفاني مي‌پيوندد.