تحليل گفتمان قدرت، جايگاه سوژه و هويت در رمان حصار و سگهاي پدرم

تحليل گفتمان ادبي، به تحليل داده هاي زباني و فرازباني متن ادبي براي رسيدن به مفاهيم و تعابير متفاوت از آن گفته مي شود. اين پژوهش به شيوۀ توصيفي–تحليلي به بررسي و تحليل رمان حصار و سگ هاي پدرم از منظر تحليل گفتمان حاكم بر آن پرداخته است. ضرورت انجام اين پژوهش در آن است كه نشان مي دهد متن ادبي تنها داده هاي زباني و زيبايي شناسانه نيست و مي توان از رهگذر داده هاي زباني و فرازباني، تعابير و برداشت هاي متفاوتي از آن به دست داد. اين داستان را از لحاظ گفتمان مي توان در سه بخش دسته بندي كرد: گفتمان غالب، گفتمان تازه و نافرجامي گفتمان تازه. گفتمان قدرت با تك صدا كردن زبان و جامعه و سركوب گفتگو و ديگر ارتباطات، در جهت گسترش قدرت و تثبيت هرچه بيشتر آن گام مي نهد كه خود در ساخت جامعه و سوژه هاي همگون تأثير فراواني دارد. در نهايت، از آن جا كه هيچ گفتماني نمي تواند به تمامي خود را تثبيت كند، در تقابل با گفتمان غالب، گفتماني تازه سر برمي آورد كه شخصيت اول داستان آن را نمايندگي مي كند. با توليد گفتمان تازه كه يكي از ملزومات آن هويت تازه است، سوژه، هويت تازه اي پيدا مي كند و به تدريج گفتمان پيشين به حاشيه مي رود؛ اما در نهايت گفتمان تازه راه به جايي نمي برد.