شهرگريزي در انديشۀ شعري سواره ايلخاني‌زاده و احمد عبدالمعطي حجازي

سواره ايلخاني‌زاده شاعر بلندآوازۀ كُرد و احمد عبدالمعطي حجازي شاعر مشهور عرب (مصري) از شعراي معاصر در قرن بيستم هستند كه در اشعارشان، زمزمۀ نكوهش زندگي شهريِ آميخته با صنعت و مدرنيته و گرايش به زندگي بي آلايش روستايي به گوش مي رسد، چندان كه شهرگريزي يكي از ويژگي هاي برجستۀ سروده هاي اين دو شاعر است. از آن روي كه تاكنون جستار مستقلّي به تحليل تطبيقي پديدۀ شهرگريزي در شعر سواره و حجازي نپرداخته است، لذا نگارندگان در پژوهش حاضر برآنند تا به بررسي تطبيقي شهرهراسي در سروده هاي دو شاعر بپردازند. مسألۀ بنيادين پژوهش حاضر اين است كه پديدۀ شهرگريزي، چگونه و در چه قالب هايي در سروده هاي دو شاعر نمود يافته و با چه مفاهيم و مضامين شعري اي پيوند خورده است؟ در راستاي بررسي اين مسأله، نگارندگان از بُن مايه هاي مكتب ادبيات تطبيقي آمريكايي و رويكرد توصيفي-تحليلي مبتني بر بررسي درون مايۀ سروده هاي دو شاعر بهره گرفته اند. ابراز تنفّر از نمادهاي صنعت و مدرنيته، دلزدگي از فضاي آلوده و عناصر و اِلمان هاي شهري، احساس پژمردگي و دلتنگي، بي رحمي و روابط اجتماعي سرد، روي برتافتن از شهر و گرايش بازگشت به روستا از پُربسامدترين نمودهاي شهرگريزي در سروده هاي دو شاعر است. حجم شهرسروده هاي حجازي و پردازش جنبه هاي گونه گون شهرگريزي در اشعار وي، بسيار بيشتر از شهرسروده هاي سواره است. امّا دغدغۀ شهرگريزي در تصاوير شعري سواره بيشتر معطوف به آميزش با جلوۀ اسطوره اي و رازآلود طبيعت و غرق شدن در زمزمۀ زلال سنگريزه هاي چشمه ساران است.