بررسي افكار و انديشه هاي كلامي مولوي كرد

دانشمندان ايراني در همۀ علوم اسلامي و به‌ويژه در علم كلام اسلامي سهم و جايگاه خاصّي دارند، تا جايي كه مي‌توان ادعا كرد كه عمده دستاوردهاي علم كلام مربوط به ايرانيان است. عالماني چون امام الحرمين، امام محمّد غزالي، امام فخر رازي، قاضي عضد ايجي، علّامه تفتازاني، علامه دواني و محقق سيّد شريف جرجاني در اين حوزە داراي آثار ممتازي هستند. شاهد ديگر بر اين مدّعا آثار گسترده و متنوع و متعددي است كه در اين حوزه وجود دارد و يكي از اين متكلمان مرحوم سيّد عبدالرحيم مشهور به مولوي كُرد است كه البته ايشان به جهت تسلطي كه بر علم كلام داشته است، آن را در قالب شعر سروده و منظومۀ الفضيله و العقيده المرضيه ايشان در عين اختصار، تمام مباحث كلامي متداول را در خود جاي داده است كه عالم نامي و مدرس متبحر ملا عبدالكريم مدرس آن را به زبان عربي ساده به عنوان الوسيله شرح كرده است. در اين مقاله مقاديري از آراي كلامي ايشان مورد بررسي قرار گرفته است.