انضمام در كردي اردلاني : رقابت صرف و نحو

اين پژوهش به بررسي فرآيند انضمام در كردي اردلاني با تأكيد بر بازشناخت ماهيت حوزه‌اي اين فرايند در بستر جدال نظري نحوي - صرفي مي‌پردازد. انضمام اسم يكي از فرآيندهاي واژه سازي است كه در صورت متعارف آن موضوع دروني اسمي به هسته فعل واژگاني منضم و سبب تشكيل يك فعل انضمامي مي‌شود. بررسي داده هاي زبان كردي، كه از پيكره زبان كردي آنلاين دانشگاه كردستان استخراج گرديده است، نشان از آن دارد كه رويكرد نحوي نمي تواند تبيين مناسبي از انضمام اسم در اين زبان به دست دهد؛ چرا كه در كردي اردلاني مي توان نمونه هايي از انضمام موضوع بيروني به فعل را يافت كه با مفروضات رويكرد نحوي مغاير است. به طور مشخص، انضمام موضوع بيروني به فعل برآيند حركتي تلقي مي‌شود كه در آن عنصر حركت‌كننده بر رد خود حاكميت ندارد. بر اين اساس، حركت موضوع بيروني به سمت فعل «شرط گسترش» اشتقاق‌هاي نحوي را نقض مي كند. اين شرط كمينه‌گرايانه در حقيقت بخشي از محدوديت‌هايي را كه در نظريه حاكميت و مرجع‌گزيني توسط «اصل محدوديت حركت هسته» تبيين مي‌يافتند پوشش مي‌دهد. در نتيجه، بر پايه مشاهدات تجربي و مفروض پنداشتن شرط گسترش در اشتقاق سازه‌هاي نحوي، واضح است كه انضمام اسم به فعل در كردي اردلاني را فرايندي صرفي، و نه نحوي، قلمداد كنيم.