بررسي گوتيك در ادبيات شرق (كردي و فارسي) با تكيه بر رمان هاي مرگ تك فرزند دوم و شازده احتجاب

گوتيك به سبكي در داستان نويسي گفته مي شود كه اواخر قرن هجدهم و اوايل قرن نوزدهم در اروپا همزمان با اوج خفقان هاي نظام كليسايي و تحميل باورهاي مذهبي بي قيد و شرط بر مردم رواج يافت. اين داستان ها در فضايي وهم آلود و خيال انگيز خلق مي شوند. وظيفه‌ داستان نويسان گوتيك تحليل روان آشفته‌ انسان هاست. رمان هايي را كه با سبك و سياق گوتيك نوشته مي شوند، رمانس سياه مي نامند. در ادبيات شرق (كردي و فارسي)، وجود پاره اي رخدادهاي سياسي ـ اجتماعي باعث پناه بردن داستان نويسان به دنياي سوررئال و رئاليسم جادويي شده كه در خلال اين داستان ها مي توان آثاري با سبك و سياق گوتيك، اما متناسب با زيرساخت هاي اجتماعي جامعه‌ داستان نويسان پيدا كرد. در اين پژوهش كه به روش كتابخانه اي و شيوه‌ توصيفي ـ تحليلي انجام گرفته است، به بررسي مؤلفه هاي گوتيك در رمان مرگ تك فرزند دوم از بختيار علي و شازده احتجاب از هوشنگ گلشيري و تناسب آن ها با جامعه‌ كردي و ايراني پرداخته شده و شيوه‌ دو نويسنده براي بيان و كاربرد مؤلفه هاي گوتيك بررسي شده است. يافته ها نشان مي دهد كه بختيار علي و هوشنگ گلشيري در داستان هايشان متناسب با شرايط جامعه‌ خود از شاخص هاي گوتيكي بهره برده اند و گوتيك وسيله اي براي بازتاب شرايط سياسي اجتماعي زمان اين نويسندگان است كه تنش هاي فردي و اجتماعي ناشي از اوضاع  سياسي ـ اجتماعي عصر خود را در قالب آن ارائه داده اند.