رابطه‌ سبك تربيتي ‌‌و پايگاه اجتماعي– اقتصادي خانواده با رفتار جامعه يار دانش آموزان با ميانجيگري درگيري ‌والدين در آموزش

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه‏ سبك تربيتي ‏‏و پايگاه اجتماعي-اقتصادي خانواده با رفتار جامعه‌ يار دانش‌ آموزان با ميانجيگري درگيري ‏والدين در آموزش و بر پايه نظريات شناخت اجتماعي بندورا و خودتعيي‌ن گري رايان و دسي و به روش همبستگي انجام گرفته است. جامعۀ ‏آماري پژوهش دانش‌ آموزان دورۀ متوسطه دوم شهر اروميه بود ‏كه براساس فرمول كوكران و با روش تصادفي تصادفي خوشه اي چند مرحله اي تعداد 492 دانش‌ آموز به عنوان نمونه ‏انتخاب شدند.‏ ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه ‌هاي استاندارد بود كه روايي آنها تأييد شد و پايايي پرسشنامه‌ ها بر اساس آلفاي كرونباخ براي مقياس رفتار جامعه ‌يار 0/90‏،  مقياس پايگاه اجتماعي-اقتصادي 0/87‏ ، مقياس درگيري والدين در آموزش 0/87 و مقياس سبك تربيتي ‏0/87 ‏به دست آمد. نتايج تجزيه و تحليل داده ‌ها با به‌ كارگيري نرم‌ افزارهاي  SPSS و Smart PLS نشان داد كه سبك تربيتي‏‏ و پايگاه ‏اجتماعي-اقتصادي خانواده و درگيري ‏‏والدين در امر آموزش با رفتار جامعه ‌يار دانش‌ آموزان ‏ارتباطي معنادار دارند. همچنين نقش ميانجي درگيري والدين در رابطه سبك تربيتي و پايگاه اجتماعي – اقتصادي با رفتار جامعه ‌يار تأييد شد. بنابراين مي‌ توان نتيجه گرفت كه عوامل خانوادگي مانند شغل، تحصيلات و درآمد والدين و  اتخاذ سبك تربيتي مناسب مي ‌تواند بر مشاركت و درگير شدن آنها در امر آموزش فرزندان و ارتقاي رفتارهاي جامعه‌ يار دانش‌ آموزان تأثيرگذار باشد.