اثربخشي روش تدريس جيگساو بر خودپنداره تحصيلي و نگرش نسبت به مدرسه در ميان دانش آموزان دوره متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير روش تدريس مشاركتي از نوع جيگساو بر خودپنداره تحصيلي و نگرش نسبت به مدرسه در درس علوم تجريي در ميان دانش‌ آموزان دوره متوسطه اول انجام شده است. روش تحقيق نيمه آزمايشي و از نوع طرح پيش‌ آزمون-پس‌ آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل همۀ دانش‌ آموزان پسر پايه هشتم دبيرستانهاي شهرستان ميبد در سال تحصيلي97-1396 بود كه از ميان آنان 40 نفر در دو گروه 20 نفري به روش نمونه ‌گيري در دسترس انتخاب شدند. هر دو گروه در مراحل پيش‌ آزمون  و پس‌ آزمون، به پرسشنامه خودپنداره تحصيلي و پرسشنامه نگرش نسبت به مدرسه پاسخ دادند. براي گروه آزمايش، 12 جلسه گروهي روش تدريس جيگساو به صورت يك بار در هفته اجرا شد، اما گروه كنترل، مداخله‌ اي دريافت نكرد. پس از اجراي پرسشنامۀ خود پنداره تحصيلي و نگرش نسبت به مدرسه در مرحله پيش‌ آزمون و پس ‌آزمون، داده ‌ها با نرم ‌افزار SPSS22 و با روش تحليل كوواريانس چند متغيري (مانكوا)، تجزيه و تحليل شدند. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه يادگيري مشاركتي از نوع الگوي جيگساو به طور معناداري بر خودپنداره تحصيلي دانش‌ آموزان تأثير مثبت معنادار دارد. همچنين نتايج نشان داد كه روش تدريس جيگساو بر ابعاد نگرش نسبت به مدرسه از جمله نگرش به معلم، انگيزش خود نظم ‌دهي، نگرش به مدرسه و ادراك خودتحصيلي تأثيري مثبت و معنادار مي ‌گذارد، اما بر ارزش‌ گذاري نسبت به هدف تأثيري معنادار ندارد. پيشنهاد مي ‌شود كه روش تدريس جيگساو در دوره متوسطه مدنظر قرارگيرد تا ميزان يادگيري و علاقه دانش‌ آموزان نسبت به مدرسه و دروس گوناگون افزايش يابد و پيشرفت تحصيلي دانش‌ آموزان تحقق پيدا كند.