اثر خودافشايي استادان بر كسب دانش دانشجو- معلمان در فضاي آموزش الكترونيك؛ نقش حضور اجتماعي و رابطه رضايت بخش استاد- دانشجومعلم

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير خودافشايي بر كسب دانش دانشجويان با تأكيد بر نقش حضور اجتماعي و رابطه رضايت ‌بخش استاد- دانشجو در ميان دانشجو- معلمان با ارائه الگويي پيشنهادي بود. روش پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و بر حسب روش توصيفي است كه با به ‌كارگيري پرسشنامه بومي‌ سازي شده و با روش پيمايشي، داده‌ هاي مورد نياز گرد آوري شدند. در اين پژوهش از پرسشنامه اي با چهار مؤلفه خودافشايي، رابطه رضايت‌ بخش استاد- دانشجو، حضور اجتماعي و دانش كسب شده استفاده شده است. پايايي اين ابزار با روش همساني دروني و ضريب آلفاي كرونباخ محاسبه شد. همچنين، از طريق روش تحليل عاملي تأييدي، روايي ابزار تأييد شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل همۀ دانشجويان گروههاي آموزش زبان، آموزش ادبيات فارسي، آموزش رياضي، آموزش ابتدايي و پيش دبستان دانشگاه فرهنگيان شهر كرمان در سال تحصيلي 1400- 1399 بود كه تعداد آنها 2300 دانشجو در دو دانشكده پرديس خواجه نصيرالدين طوسي و پرديس شهيد باهنر كرمان بود. داده‌ هاي مورد نياز براي انجام دادن پژوهش با به‌ كارگيري روش نمونه ‌گيري تصادفي ساده و بر اساس جدول مورگان از ميان 330 نفر از اين دانشجو- معلمان به دست ‌آمدند. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ هاي به ‌دست آمده از روش الگويابي معادلات ساختاري و با كمك نرم‌ افزار SmartPLS انجام شد. نتايج به دست آمده از اين پژوهش نشان داد كه خودافشايي بر رابطه رضايت‌ بخش استاد- دانشجو و همچنين حضور اجتماعي دانشجو- معلمان تأثير مثبت و معنادار دارد. حضور اجتماعي دانشجو- معلمان نيز بر ايجاد رابطه رضايت‌ بخش استاد- دانشجو تأثير مثبت و معنادار دارد. همچنين كسب دانش دانشجو- معلمان با رابطه رضايت‌ بخش استاد- دانشجو تحت تأثير قرار مي ‌گيرد.