اثربخشي الگوي تدريس مبتني بر معناي زندگي بر سرزندگي تحصيلي و انگيزش تحصيلي در دانش آموزان

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي الگوي تدريس مبتني بر معناي زندگي بر سرزندگي تحصيلي و انگيزش تحصيلي در دانش آموزان انجام شده است. پژوهش به صورت نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل انجام شده است. جامعه آماري پژوهش شامل همه دانش آموزان پسر پايه هشتم آموزش و پرورش منطقه 15 شهر تهران بود كه در سال تحصيلي  99-1398 مشغول به تحصيل بودند. براي انتخاب نمونه آماري روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي به كارگرفته شد و دو كلاس يكي گروه آزمايش (32 نفر) و ديگري گروه كنترل (32 نفر) به صورت تصادفي انتخاب شدند. پرسشنامه انگيزش تحصيلي والرند و همكاران (1992) با روايي صوري و پايايي در بازآزمايي (0/73) و آلفاي كرونباخ در انگيزش دروني (0/84)، بيروني (0/86) و بي‌انگيزگي (0/67) و پرسشنامه سرزندگي تحصيلي دهقاني زاده و حسين چاري (1391) با روايي همبستگي هر گويه با نمرۀ كل0/54 تا 0/64 و آلفاي كرونباخ  0/77، ابزارهاي پژوهش بودند. الگوي تدريس مبتني بر معناي زندگي را معلم براي يك سال تحصيلي در گروه آزمايش اجرا كرد و گروه كنترل اين الگوي تدريس را دريافت نكرد. براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل كوواريانس چندمتغيري استفاده شد. نتايج نشان داد انگيزش دروني (P 0/05. F(1و54)-50/570) ، انگيزش بيروني (P 0/01. F(1و54)-37/103) و بي انگيزشي (P 0/01. F(1و54)-56/751) و سرزندگي تحصيلي (P 0/01. F(1و54)-62/514) به صورت معنادار تحت تأثير اجراي الگوي تدريس مبتني بر معناي زندگي قرار گرفته اند. با توجه به يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه الگوي تدريس مبتني بر معناي زندگي بر انگيزش دروني، انگيزش بيروني، بي انگيزشي و سرزندگي تحصيلي در دانش آموزان مؤثر است.