تبيين سرزندگي تحصيلي بر اساس مهارتهاي ارتباطي با نقش واسطه اي خودكارآمدي تحصيلي

پژوهش حاضر با هدف تبيين سرزندگي تحصيلي بر اساس مهارتهاي ارتباطي با ميانجيگري خودكارآمدي انجام شده است. روش پژوهش از نوع همبستگي و از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش متشكل از همۀ دانش آموزان دختر دوره متوسطۀ دوم مدارس دولتي منطقۀ 16 شهر تهران بود كه در سال تحصيلي 97-1396 مشغول به تحصيل بودند. نمونۀ پژوهش شامل 262 دانش‌آموز بود كه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شدند و به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مهارتهاي ارتباطي بارتون (1990)، پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي مك ايلروي و بانتينگ (2002) و پرسشنامه سرزندگي تحصيلي دهقاني زاده و حسين چاري (1391) بود. براي تجزيه‌وتحليل داده ها از روش تحليل معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج تجزيه‌وتحليل داده ها نشان داد كه مهارتهاي ارتباطي بر خودكارآمدي تحصيلي (p 0/01; β= 0/62) و سرزندگي تحصيلي (p 0/05; β= 0/23) اثري مستقيم و معنادار دارند. نتايج نشان داد كه خودكارآمدي تحصيلي در رابطه ميان مهارتهاي ارتباطي و سرزندگي تحصيلي نقش واسطه اي معنادار دارد(p 0/01; Z= 4/40).  بر اساس يافته‌هاي پژوهش و با توجه به اينكه اين متغيرها از اهميتي قابل توجه در محيط تحصيلي برخوردارند، پيشنهاد مي‌شود كه محيط تحصيلي و آموزشي شرايطي بهتر براي بالا بردن مهارتهاي ارتباطي، درگير كردن افراد به بيان مشكلات و شركت دادن آنها در فرايندهاي تصميم‌گيري فراهم كند كه منجر به بالا بردن سطح خودكارآمدي آنها مي‌شود تا در محيط تحصيلي سرزندگي بيشتر شود و در نهايت عملكرد محيط آموزشي بالاتر رود.