اثر توسعه‌ي اعتبارات بر تنوع فعاليت ‌هاي صنعتي در استان ‌هاي ايران

يكي از شرايط مهم براي دستيابي به رشد اقتصادي بالاتر، وجود سيستم مالي كارا در جهت تجميع منابع مالي از واحدهاي داراي مازاد و هدايت آن به سمت بخش‌هاي داراي ارزش افزوده بالاتر از قبيل صنعت است. با توجه به اهميت ساختار متنوع صنعت براي بهره‌گيري از حداكثر ارتباط درون صنعتي، پژوهش حاضر بر آن است تا اثر توسعه اعتبارات را بر تنوع صنعتي در دوره زماني 1398-1388 به تفكيك استان‌ها مورد بررسي قرار دهد. برآورد تنوع صنعتي با استفاده از شاخص هرفيندال-هيرشمن نشان مي‌دهد كه استان تهران داراي بيشترين تنوع صنعتي معادل با 0.91 است و استان بوشهر داراي كمترين تنوع صنعتي معادل با 0.2 است. نتايج برآوردها با استفاده از رهيافت داده‌هاي تابلويي، نشان مي‌دهد كه توسعه اعتبارات اثر مثبت و معناداري بر تنوع صنعتي دارد، اما اندازه دولت و رشد اقتصادي باعث افزايش تمركز صنعتي شده است و در نهايت صنعتي شدن به دليل وجود ارتباطات درون بخشي نقش مهمي را در تنوع صنعتي دارد. بنابراين تمركز دولت در بهبود زيربناها با توجه به مزيت صنعتي در استان‌هاي ايران و تخصيص اعتبارات بر توسعه بخش‌هاي صنعتي و حمايت‌هاي محدود از بخش‌هاي صنعتي نوزاد مهمترين سياست‌ها براي بهبود در تنوع صنعتي است.