بررسي رابطه الگوي ارتباط موثر، تاب آوري و هوش عاطفي با كيفيت زندگي والدين داراي كودكان مبتلا به نقص توجه و بيش فعالي

مقدمه: والدين كودكان مبتلا به نقص توجه و بيش فعالي با چالش‌هاي متعددي مواجه هستند كه مي‌تواند كيفيت زندگي آنها را تحت تأثير قرار دهد. شناخت عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي اين والدين مي‌تواند به بهبود وضعيت رواني و اجتماعي آنان كمك كند.روش: اين مطالعه از نوع توصيفي-همبستگي بوده و جامعه آماري آن شامل كليه والدين كودكان بيش فعال 6 تا 11 سال شهر رشت در سال تحصيلي 1401 است. نمونه‌گيري به روش در دسترس انجام شد و براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي مهارت‌هاي ارتباطي بارتون (1990)، كيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت، و مقياس تاب‌آوري كونور و ديويدسون (2003) استفاده گرديد. تحليل داده‌ها با استفاده از روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي (آزمون تحليل همبستگي و رگرسيون چند‌متغيره) و با نرم‌افزار SPSS صورت گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين الگوي ارتباط مؤثر، تاب‌آوري و هوش عاطفي با كيفيت زندگي والدين كودكان مبتلا به نقص توجه و بيش فعالي رابطه معني‌داري وجود دارد. اين متغيرها توانستند 38 درصد از واريانس كيفيت زندگي والدين اين كودكان را تبيين كنند.نتيجه‌گيري: يافته‌ها بر اهميت تقويت مهارت‌هاي ارتباطي، تاب‌آوري و هوش عاطفي در بهبود كيفيت زندگي والدين كودكان مبتلا به نقص توجه و بيش فعالي تأكيد مي‌كنند. اين نتايج نشان مي‌دهند كه تقويت اين مهارت‌ها مي‌تواند به كاهش بار رواني والدين و بهبود كيفيت زندگي آنان كمك كند، و در نتيجه بهبود روابط خانوادگي و پشتيباني بهتر از كودكان مبتلا به ADHD منجر شود.