انواع گردشگري از منظر منابع ديني و توسعه حلال آن در جمهوري اسلامي ايران

گردشگري در جهان‎كنوني به لحاظ ابعاد گوناگون داراي اهميت به‎سزايي بوده و مورد توجه دولت‎هاي مختلف از جمله كشورهاي اسلامي قرار گرفته است. طبقه‌بندي و تبيين صحيح تعريف و انواع گردشگري از ديد اسلام، اهميت زيادي در اتخاذ راهبردهاي يك كشور اسلامي مانند ايران و همچنين در تصميم‌گيري و هدف گردشگر از سفر دارد. در مطالعه حاضر، مسئله انواع گردشگري از منظر منابع اسلامي و ديدگاه دين اسلام در رابطه با هريك از آن‌ها به‌عنوان پيش‌نيازي براي توسعه گردشگري حلال مورد بررسي قرار گرفته است. اين تحقيق از رويكرد استقرايي در ادله نقلي بهره مي‌برد و داراي ماهيتي تحليلي و توصيفي است كه به برخي از يافته‌ها و نتايج آن اشاره خواهد شد. دين مبين اسلام براي گردشگري كه با اهداف عالي الهي و انساني همراه باشد ارزش زيادي قائل است. همچنين طبقه‌بندي مفهوم گردشگري كه باتوجه‌به دستورات اسلامي احصا گرديده عبارت‌اند از: گردشگري فرهنگي، علمي، تجاري، تفريحي، مذهبي ـ زيارتي و سلامت (درماني). هريك موارد مذكور بايد در سياست‎هاي توسعه گردشگري حلال به‌مثابه پشتوانه رونق برند گردشگري حلال كشور مورد توجه قرار گيرد. چراكه طبقه‌بندي دستورات اسلامي يكي از پيش‌نيازهاي اتخاذ سياست صحيح در رابطه با توسعه گردشگري حلال است. درهمين‌راستا در جهت توسعه حلال گردشگري فرهنگي ايجاد تورهاي با هدف عمق بخشي به مباني اعتقادي مناسب است. در خصوص گردشگري علمي نيز برگزاري دوره‎هاي عملي براي دانشجويان جهت دستيابي به مرزهاي علم ضرورت دارد. همچنين به جهت توسعه گردشگري زيارتي حذف رواديد و توسعه زيرساخت‌ها و امكانات رفاهي مناسب، ضروري مي‎نمايد.