تبيين جايگاه مديريت محله‌اي در حكمروايي خوب شهري (مطالعه موردي: كلانشهر تبريز)

مقدمه: محله يك مفهوم اجتماعي- فضايي است. شيوه مديريت محله شامل ابعاد سه گانه كيفيت كالبدي، آرايش اجتماعي و شيوه حكمروايي است. با توجه به بُعد سوم، در دهه هاي اخير جهت گيري ها از اشكال متمركز به سمت تمركززدايي مبتني بر رويكردهاي مشاركتي و جامعه شبكه اي است.داده و روش: پژوهش حاضر بر اساس هدف، بنيادي است و با اتخاذ رويكرد تبييني- اكتشافي و با نگرش سيستماتيك و ساختاري به مرور ادبيات نظري در زمينه مديريت محله اي و مفاهيم مرتبط با آن پرداخته شده است و سپس با استفاده از نرم افزار ميك مك، چگونگي تاثيرگذاري و تاثيرپذيري عوامل بر يكديگر مورد تحليل قرار گرفت و در نهايت عوامل پيشران استخراج شد. بدين منظور، 61 عامل در 5 دسته مولفه ساختار شبكه اي؛ سياست گذاري هاي جامعه شبكه اي؛ حكمروايي شهري؛ ظرفيت حكمروايي و سرمايه اجتماعي شناسايي شد و به صورت ماتريس 61*61 و با ابزار پرسشنامه و طبق نمونه گيري هدفمند در اختيار 15 نفر از كارشناسان و متخصصان قرار گرفت.يافته‌ها: يافته هاي تحقيق نشان مي دهد كه 19 عامل پيشران در تبيين جايگاه مديريت محله اي در حكمروايي شهري در كلانشهر تبريز نقش دارند كه عامل «بازنگري در قوانين، مقررات و طرح هاي توسعه شهري» نقش مهم تري دارد و عوامل انطباق فعال با محيط و شرايط جديد در بين مجريان و مسئولان شهري؛ عدم انحصاري گروه هاي خاص؛ محتواي قوانين وضع شده؛ برخورداري از فرهنگ باز شهري؛ توجه بر پيوند دروني و همبستگي بين افراد و گروه ها جهت توليد دانش در رتبه هاي بعدي قرار دارد.نتيجه‌گيري: مجموع نتايج حاصل از پژوهش حاضر مي تواند چارچوب لازم جهت تبيين جايگاه مديريت محله اي در حكمروايي شهري فراهم آورد. در اين راستا، قوانين، مقررات و طرح هاي توسعه شهري و بازنگري در آن ها نقش اساسي دارد.